မွတ္ခ်က္။ (စာရြီးသူ ၀န္ခံခ်က္) ။ ေအ၀တၳဳသည္ ကိုဦးသာဇံမိသားစုႏွင့္ ကိုဖိုးလွမိသားစုမ်ား၏ ကိုယ္တြိအျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံရြီးသား ေဖၚျပပါသည္။ ၄င္းရို႔ခြင့္ျပခ်က္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖၚရြီးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အားလံုးကိုအထူးေက်းဇူးတင္ဟိပါေၾကာင္း....
(အခန္း ၁)
မိုးဂုတ္စက္၀ိုင္းတခုလံုးအား ၾကယ္တာယာမ်ားႏွင့္ ထိမ္ထိမ္သာေအာင္ တန္းေဆာင္ဘုန္းလ ညာဥ့္တညာဥ့္ကိုအလွဆင္ထားၾကသည္။ နတ္ျမစ္တဖက္ကမ္းမွ တာကါနာ (ကယုေခ်ာင္း) ျမိဳ႔၏ညအလွကလည္း လွ်စ္စစ္မာက်ဴရီေရာင္စံုၾကာပြင့္မ်ားႏွင့္ အလွဆင္ထားသည္က မိုးဂုတ္စက္၀ိုင္ကို အျပိဳင္အဆိုင္။ စီတန္းနီေသာ ျဖဴ၀ါေရာင္မီးသီးႀကီးမ်ားေအာက္မွာ ဆလိုက္မီးသီးငယ္မ်ား တရႈတ္ရႈတ္တခၽြီးခၽြီး ျပီးလႊားနီၾကသည္ကလည္း မီးေရာင္ေအာက္မွာ မနီဖူးသူတဦး၏ ႏွစ္လံုးသားကို လြယ္ကူစြာဆြဲေဆာင္နီၾက၏။ လွည့္ယူဖမ္းစာနီၾက၏။ စိတ္၀င္စားစရာ၊ ႏွစ္သက္စရာျမင္ကြင္းသစ္မ်ားကို ၾကည့္ရွဳ႔ရစြာက စိတ္ထဲမွာၾကည္ႏုစရာတမ်ိဳး။ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ တိုးတက္မႈမ်ားႏွင့္ ကိုယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္ကို အလွဆင္ခ်င္စိတ္က တသြင္သြင္စီက်လာ၏။ စိတ္အာ႐ံုတခုလံုးကို လႊမ္းမိုးနီရာယူထားလိုက္၏။ “အို……နက္ဖန္မိုးေသာက္အာ႐ံုေရာက္ေက ငါရို႔လည္း ယင္းဖက္ကမ္းမွာဟိနီလီဖို႔……..” စိတ္ထဲမွာ ရည္ရြယ္ယင္း ဒေယာစြမ္ကို မျဖဳတ္တမ္းဆြဳကိုင္ထားေသာ ညီမငယ္ကို ေကာက္ရြက္လိုက္သည္။ “အကိုႀကီး..မိမိ….ဇာမာလဲ၊ မိမိကို…….ဇာခါတြိ႔ရဖို႔လဲ”။ အဖ မျမင္ဖူး၊ မိခင္ကိုရာတမ္းတတတ္ေသာ ၀ါ၀ါ၏မ်က္ရည္ရႊမ္းနီေသာ မ်က္လံုးအစံုႏွင့္ သူမ၏မိခင္ကို လြမ္းဆြဲနီေသာစကားသံမ်ားက အစ္ကုိယ္ႀကီး၏ႏွစ္လံုးသားကို တစစီၾကြီမြလားေစ၏။ ေျပာမထြက္ႏိုင္ေသာ ခံစားခ်က္၊ နာက်ဥ္းခ်က္မ်ား အစ္ကိိုယ္ႀကီးရင္ထဲမွာ အလံုးႀကီးဆို႔လို႔။ မ်က္ႏွာကို အရဲတင္းပ်ာ မပြင့္တပြင့္ျပံဳလ်က္ တဘက္ကမ္းကိုလက္ညႇိဳးထိုးကာ… “မိမိနန္႔ဘာဘာရို႔ ထိုဘက္ကမ္းမွာ။ နက္ဖန္ခါ မိုးထက္ေစာေစာႀကီး အပုေခ်၊ အကိုေခ်၊ အမယ္ႀကီး၊ အကိုႀကီးရို႔ကို လာေခၚလာဖို႔။ အပုေခ်ဖို႔ မုန္အမ်ားႀကီး ၀ယ္လာဖို႔လတ္။ အက်ႌအလွပေခ်တိလည္း ၀ယ္လာဖို႔လတ္။ ေထာ….ထိုမွာၾကည့္ဇမ္ခ်က္ မီးသီးေခ်တိၿပီးနီကတ္ေတထြား…။ ပေဇာင္လွေရခ်င့္…..၊ ၾကည့္ဇမ္ခ်က္…..” “မိမိ..ယင္းမာလာ” “အံု….ယင္းဖက္ကမ္းမွာ။ ကေကာင္းလိမ္မာေရကား….ေအသူ။ နက္ဖန္ခါ မိမိနန္႔ အပုေခ်နန္႔ ဂါရီအတူတူစီးကတ္ဖို႔ေတ။ ၀ူး………၀ူး……၊ ပြင္း……ပြင္း…..ပြင္း………နန္႔ ပင္ ျမည္ပ်ာ ၀ူး…..ထြက္လားလီဖိုေယ။ ဂါရီရွိဆံုးမာ အသူထိုင္ဖို႔လဲ….” “၀ါ၀ါ….ထိုင္ဖို႔….”။
“လာ….လာ….ျပန္ကတ္ေမေ၀း…၊ တနားေခ်ၾကာေက နစက.က အိပ္စရင္းလာစစ္ဖို႔၊ မွတ္ပံုတင္လာစစ္ဖို႔ေတ..။ လာ….လာ….လားကတ္ေမ။” ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကို လွမ္းေခၚလိုက္၏။ အပုေခ်ကိုေလ်ာ့ပ်ာ တည္းခိုနီေသာ ထမင္းဆိုင္သို႔ ညီအစ္ကိုယ္ေမာင္ႏွစ္မတေတာ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာၾကသည္။ ထမင္းဆိုင္သည္မႀကီး အိမ္ဇိုးျဖဴ ဆိုင္ရွိထြက္ကာ က်န္ေတာ္ရို႔အား ေစာင့္နီဟန္ေပၚ၏။ က်န္ေတာ္ရို႔ကို ျမင္စြာနန္႔ “ဟိုင္း….ဇါကိုလားခီကတ္ေလ..နင္ရို႔၊ ေထာက္လွမ္္းေရးက မွတ္ပံုတင္၊ အိပ္စရင္းလာစစ္လို႔ မတြိ႔ေက အားလံုးအဖမ္းခံရဖို႔ေတ…သိယင့္လား။ လာ..အိမ္ထဲကို၀င္။” ေအာ္၍ လွမ္းေခၚလိုက္၏။ ဆိုင္သည္မႀကီးက သူသမီးကို အိပ္ရာခ်ပီးရန္လည္း “ေစာယိုင္ျဖဴ…..ေအ…အေခ်တိကို ေယာင္ျပင္မွာ အိပ္ရာခ်ပီးလိုက္ကား” တဆက္တည္းလွမ္းေျပာလိုက္၏။
တန္းစီအိပ္ရာယူထားၾကေသာ ကုန္သယ္အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ား အိပ္စရင္းလာစစ္ရန္ မအိပ္ဘဲ ေျပာယင္းဆိုယင္း ထိုင္ေစာင့္နီၾကသည္။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတဦးက “ေမာင္ေမာင္…မင္းရို႔ ဇာကေလးေ၀” “စစ္ေတြလမ္းမေတာ္ကပါ” “အရီးလည္း စစ္ေတြစံျပကေ၀၊ မင္းရို႔ဇာကို လားကတ္ေတ”။ “ထိုဖက္ကမ္းကိုလားပါဖို႔။” မ၀ံ့မရဲ ျပန္ေျဖလိုက္ရ၏။ “ဘဂၤလားကိုလာ၊ မင္းမိဖရို႔ ယင္းဖက္ကမ္းမွာလာ။” “ယင္းဖက္ကမ္းမွာဟိလို႔ လားကတ္ေတမလားေယ” ေနာက္အမ်ိဳးသမီးႀကီးတေယာက္က ၾကား၀င္ေျပာလိုက္၏။ “အရီးရို႔လည္း ယင္းဖက္ကမ္းကို လားဖို႔ေ၀။ အတူတူလားကတ္ဖို႔နန္႔။” ေျပာဆိုနီၾကယင္း ဓါတ္မီးတလက္လက္ထြမ္းလ်က္ ေထာက္လွမ္းေရး ေအာ္ေခၚသံမ်ားၾကားလိုက္ရ၏။ ထမင္းဆိုင္သည္မႀကီး၊ သမီးျဖစ္သူရို႔ ထမင္းဆိုင္ရွိသို႔ထြက္လာကာ တဆိုင္ၿပီးတဆိုင္ ၀င္ထြက္အိပ္စရင္းစစ္လာၾကေသာ နစကစစ္ဗိုလ္၊ ရက္ကြက္ေကာင္စီႏွင့္ ဆယ္အိမ္ေကာင္းရို႔အား ႀကိဳ၍စကားပႏႅင္ခံထားၾကသည္။ ကြမ္းၾကဳပ္ႏွင့္အဖန္ရည္ဘဲကို စားပြဲခုန္မွာခ်ကာ “ထိုင္ပါ..ထိုင္ပါ..ထိုင္က်ပါ။ ကြမ္းယာစားပါဗိုလ္က်ီး။” လႈိုက္လွဲစြာႀကိဳဆိုနီသည္။ တဆက္တည္း ဆိုင္သည္မႀကီးက “အကၽြန္တို႔ဆိုင္မွာ အာဂႏၱဳ (၂၀) ေလာက္ခ်ိပါတယ္။ မွတ္ပံုတင္က လူတိုင္းပါက်ပါတယ္။ အကၽြန္ေခၚေပးမယ္..အုိ..ကြမ္းယာစားပါ ဗိုလ္က်ီး။” ယာထားေသာကြမ္းယာကို လွမ္ပီးလ်က္ တည္းခိုနီၾကေသာ ခရီသည္အာဂႏၱဳမ်ားအား လွမ္းေခၚနီ၏။ ကုန္သယ္အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ား၊ အမ်ိဳးသားမ်ား ထမင္ဆိုင္ခန္းမႀကီးသို႔ စုလာၾကၿပီး သူရို႔၏မွတ္ပံုတင္မ်ား၊ အက်င့္ဇာရိတၱေကာင္းမြန္းေၾကာင္း မ၀တေထာက္ခံစာ၊ ရပ္ကြက္ဥကၠဌေထာက္ခံစာ၊ ဆယ္အိမ္ေဂါင္းေထာက္ခံစာမ်ားႏွင့္အတူ စစ္ေဆးခံနီၾကရ၏။ တခ်ိဳ႔ကလည္း နစကစစ္ဗိုလ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးနီၾကပံုေပၚ၏။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေျပာၾကဆိုၾက၊ ရယ္ၾကသြန္႔ၾကႏွင့္ ၿပီးဆံုးလားၾက၏။ သို႔ေသာ္ က်န္ေတာ္ရို႔ေမာင္ႏွစ္မတေတာမွာကား ရင္တခုန္ခုန္ႏွင့္ ဗိုလ္ႀကီးဆိုေသာစကားလံုသည္ ထမင္းလံုးသဆီ၊ သရဲေျခာက္သကဲ့သို႔ ေျခာက္လွန္႔နီပါ၏။ တသက္လံုးမျမင္ခ်င္ေသာ အစိမ္းေရာင္စစ္ယူနီေဖာင္းကလည္း ေၾကာက္သီးမႊီးညႇင္းထလားေအာင္ ေျခာက္လွန္႔နီ၏။ နစကစစ္ဗိုလ္ႀကီး က်န္ေတာ္မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လ်က္ မွတ္ပံုတင္၊ ေထာက္ခံစာမ်ားထုတ္ျပရန္ မိတ္ပင့္၍ လွမ္းေတာင္းလိုက္သည္။ ရင္တဖုန္းဖုန္းခုန္လ်က္ အသက္ကဆံဖ်ားမွာေရာက္နီသည္။ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားႏွင့္အတူ အဆင္သင့္ကိုင္ထားေသာ မွတ္ပံုတင္၊ ေထာက္ခံစာမ်ားအား ရိုေသစြာလွမ္းပီးလိုက္၏။ မွတ္ပံုတင္ကို စူးစိုက္ၾကည့္လ်က္ “နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ”။ “ဦးေက်ာ္သိန္းပါ”။ “အေဖနာမည္ေကာ”။ ဘာဘာနာမည္မီးလာသံၾကားရသည့္အခါ တကိုယ္လံုး ေၾကာက္သီးမႊီးညႇင္းထလား၏။ ေၾကာစိမ့္လာ၏။ နားပန္းဆံမ်ား ေထာင္တက္လား၏။ စိတ္အာရံုတခုလံုးမိုးႀကိဳးပစ္သကဲ့သို႔ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားလား၏။ “….ဘာဘာက ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးသမား။ တေခါက္ေခ်ရာ သိလားေက ဒုကၡႀကီးက်ပ်ာ…..” ဟု အသိအာရံုထဲ ျဗဳန္းတိုင္း၀င္ေရာက္လာ၏။ ”ဦးသာဇံပါ။ အေမနာမည္က ၾကာသိန္းျဖဴပါ။” မူမပ်က္ရေအာင္ အသံထားမွန္မွန္ျဖင့္ မေျပာမလြတ္ ျပန္ေျဖလိုက္ရ၏။ “ဘယ္သြားမွာလဲ”။ “ဘဂၤလားသြားပါဖို႔”။
ဘဂၤလားေဒခ်္အတြင္း ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား ေျမာက္မ်ားစြာဟိနီၾက၏။ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ဟိသူရို႔၊ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူအား စစ္တပ္ကမ်က္ျခီမျပတ္ ေစာင့္ၾကည္နီၾကသည္။ ဆက္သြယ္မႈသတင္းေပါက္ၾကား၍ အဖမ္းခံ၊ အႏွိပ္စက္ခံရသူရို႔လည္း အေျမာက္အမ်ား။ က်န္ေတာ္ရို႔ေမာင္ႏွစ္မတေတာမွာကား ေတာ္လွန္ေရးသမား သားသမီးမ်ားျဖစ္နီၾကသည္မွာ အဆက္အသြယ္ဟိသူရို႔ထက္ ပို၍ေၾကာက္စရာ၊ စိုးရိမ္စရာေကာင္း၏။ ပို၍အႏၵရာယ္ႀကီးမာ၏။ ဒုကၡကိုဘုရားကယ္လို႔ ရမည္မထင္။ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားအတြဲလိုက္ ဥေႏွာက္ထဲတန္းစီ၀င္လာၾက၏။ ဟန္ပ်က္လုနီပါး “အဲဒီဘက္မွာ မိမိနန္႔ ဘာဘာတို႔ ဆိုင္ေယာင္းနီက်လို႔ အလည္သြားတာပါ။” “ဘယ္မွာေယာင္းေနက်တာလဲ။” “ေကာက္စ္ဘာဇာမွာပါ။” “ေကာင္မေလးနာမည္က ဘယ္လိုေခၚလဲ။” “သႏၱာနီ” က်န္ေတာ့္ညီမ သႏၱာနီက သြက္သြက္လက္လက္ပင္ ျပန္ေျဖလိုက္၏။ မည္သည့္တခုမွ စိုင္းစားနီဟန္မေပၚ။ “အသက္ဘယ္ေလာက္ခွ်ိပ်ီလဲ” “၁၀ ႏွစ္” မဆိုင္မတြန္႔ ျပန္ေျဖနီေသာ ညီမငယ္အား တခ်က္ျပန္ၾကည့္ကာ….“သတၱိေကာင္းေရေထာ…” ဟု ခ်ီက်ဴးမိ၏။ နစကစစ္ဗိုလ္ႀကီးသည္ ထမင္းဆိုင္သည္မႀကီးဖက္လွည့္၍ မ်က္ခုန္းပင့္အမူအယာျဖင့္ တခုခုေတာင္ဆိုနီဟန္ေပၚ၏။ ဆိုင္သည္မႀကီးလည္း ျပံဳရယ္ၿပီး အလစ္သိဟန္ျဖင့္ “ဒီေန႔အာဂႏၱဳေလး နည္းပါတယ္။ ဆိုင္ေလးသိပ္မေယာင္းယဘူး။ ၃၀၀၀ ေလာက္ယူသြားပါ..ဗိုလ္က်ီး။” ဒႏၠား ၃၀၀၀ ကို နစကစစ္ဗိုလ္လက္ထဲထည့္ပီးလိုက္၏။ ထိုဒႏၠား ၃၀၀၀ ကို ဆိုင္သည္မႀကီးအပါအ၀င္ အာဂႏၱဳမ်ား၀ိုင္း၀န္းက်ခံၾကရ၏။ ရပ္ကြက္ဥကၠဌ၊ ဆယ္အိမ္ေဂါင္း၊ နစကစစ္ဗိုလ္မ်ား ထမင္းဆိုင္မွ ျပန္ထြက္လားၿပီးမွ က်န္ေတာ္စိတ္ဒုန္းဒုန္းက်လားရ၏။ အသက္ခွ်ဴေပါက္ရလာ၏။ ပုခုန္းထက္ပိုး၍အိပ္ေပ်ာ္နီေသာ ညီမေခ် ၀ါ၀ါႏွင့္ညီးေခ်၊ ညီးမေခ်ရို႔အား အိပ္ရာခ်ပီးကာ၊ နက္ဖန္မိုးေသာက္ အာရံုေရာက္လ်င္ ဆက္ရမည့္ခရီးကို စိုင္စားလ်က္ ဘုရားတရားအာရံုျပဳ၍ အိပ္ရာ၌ေဂါင္းခ်လိုက္၏။
(အခန္း ၂)
တန္းေဆာင္ဘုန္းလ မိုးထက္ျခင္း၏ႏွင္းပါးပါးေအာက္မွာ တာကာနာၿမိဳ႔လမ္းမ်ား တိုးမေပါက္ႏိုင္ေသာလူဦးရည္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ခ်ံနီ၏။ က်န္ေတာ္ရို႔ႏွင့္အတူ ခရီးၾကံဳလာၾကေသာ ကုန္သည္အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ားအား တာကာနာရြာေတာ္ကားဂိတ္သို႔ လိုက္ပို႔ရန္အကူညီေတာင္းလိုက္သည့္အခါ ထိုအမ်ိဳးသမီးမ်ားအနက္ ႏွစ္ဦးေသာအမ်ိဳးသမီးႀကီးသည္ ရြာေတာ္သို႔တဆက္တည္းလားမည္ဟု သိလိုက္ရသည္။ အက်န္ေတာ္အလြန္၀မ္းသာလားသည္။ ေခ်ာမြီ႔စြာအဆင္ေျပလွပါ၏….ဟု သက္ျပင္းခ်လိုက္ရသည္။ ဤမွ်ေလာက္ႀကီးမားေသာ လူ႔သမုဒၵရာႀကီးကို မတြိ႔ဖူးမျမင္ဖူးေသာ က်န္ေတာ္ညီေခ်ညီမငယ္မ်ား က်န္ေတာ္လက္ကိုမျဖဳတ္တမ္းကိုင္ထားႀက၏။ ကားထက္မွာတက္ထိုင္လိုက္ၾက၏။ တနာရီေလာက္ၾကာေသာအခါ ကားလမ္းဘဲလဲေယာင္းေစာင့္ေမွ်ာ္နီေသာ ရြာေတာ္ရြာႀကီးသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ရြာထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ ရခိုင္စကားသံမ်ားၾကားလိုက္ရသည့္အခါ အလြန္ႏြီးထြီးလား၏။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတဦးက “ေမာင္ေမာင္…မင္းမိဖရို႔နီေရအိမ္ကိုသိလာေ၀..။ မင္းးလားခ်င္ေရ ရြာေတာ္ကိုေရာက္ပ်ာေတ။” မီးလာ၏။ က်န္ေတာ္ ဇာျပန္ေျပာရမွန္မသိ ျဖစ္လား၏။ “မသိပါ၊ စံုစမ္းၾကည့္ရပါဖို႔သိမ့္။” ျပန္ေျဖလိုက္ရ၏။ “ယင္းပိုင္ဆိုေက လာ….၊ အရီးရို႔တည္းေရအိမ္က တဆင့္စံုစမ္းၾကည့္ေမ…လာ…လာ။
ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ ဘာဘာႏွင့္မိမိရို႔ ရြာေတာ္ကိုေရာက္နီၾကသည္ဟု ၾကားသိရ၏။ ဘာဘာႏွင့္မိိမိရို႔တည္းခိုနီေသာ အခင္ေမာင္လံုျဖဴအိမ္သို႔ ဆက္လိုက္လာၾကသည္။ အခင္ေမာင္လံုျဖဴအိမ္သို႔ ၀င္၀င္ခ်င္္း “အခင္….အခင္ ဘာဘာရို႔မိမိရို႔ ေအမာဟိပါလာ။ က်န္ေတာ္ရို႔ ဘာဘာနန္မိမိကို လိုက္ရွာနီကတ္ပါေရ”။ “မင္းဖနန္႔ မင္းမိရို႔ ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းကို စာပီးဖို႔လားကတ္ေတ…ေ၀။ လိုက္လားဖို႔ဆိုေက အပါးေခ်ရာေ၀။ လာ အခင္လိုက္ျပေမ။
ဘုန္ႀကီးရွိ သဃၤာတန္းေအာက္မွာ ေၾကာခိုင္းထိုင္လ်က္ စကားသာလာဘက်နီၾကသည္ကို ျမင္လိုက္ေသာက်န္ေတာ္ စိတ္မထိမ္းႏိုင္ဘဲ၊ ေက်ာင္းကန္သိမ္ပုထိုးအား အာရံုမျပဳႏိုင္ဘဲ “မိမိ…..မိမိ…..အို…မိမိ” အသံတႀကီး္ ေအာ္ေခၚလိုက္၏။ က်န္ေအာ္ေခၚသံေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတခုလံု ပဲ့တင္ခပ္လ်က္ တေက်ာင္းလံုဟိသဃၤာ၊ လူမက်န္ ရုပ္တရက္လန္႔ျဖန္႔လားၾက၏။ တေယာက္မက်န္ က်န္ေတာ္ဟိရာ ေက်ာင္းတန္းခါး၀သို႔ အာရံုစိုက္လွည့္ၾကည့္နီၾကသည္။ မိခင္သည္ ေၾကာခိုင္းထိုင္ရာမွ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ကာ “ဦးေက်ာ္သိန္း….ေမာင္ႀကီး….ဦးေက်ာ္သိန္း” က်န္ေတာ္ဟိရာသို႔ ၿပီးထလာၿပီး က်န္ေတာ္အားဖက္ထားလိုက္၏။ က်န္ေတာ့္ဆံပင္မ်ားကို ယုယစြာပြတ္ကိုင္လ်က္ “အသက္ရွည္…ဘုန္းသွ်င္” မ်က္ရည္မ်ားစီးဆင္လ်က္ “ညီမေခ်ညီေခ်ရို႔ကာ ေမာင္ႀကီး” မိခင္၏အသံ မိနစ္မ်ားစြာရပ္လား၏။ “အားလံုးသူပါလာပါေရ….ရြာထဲမာက်န္ခပါေရ။” သားသမီလြြမ္းနာက်နီေသာ မိခင္ႀကီးသည္ ငိုတဖက္ရယ္တဖက္ႏွင့္ အလြန္ေပ်ာ္လား၏။
ႏိုလြတ္ခါစခ်န္ထားခရေရ ရင္သြီးငယ္၀ါ၀ါႏွင့္သားသမီးမ်ားကို တြိ႔ခ်င္ေဇာႏွင့္ ရြာသို႔ဗ်ာယာခတ္ဆင္းလာႀကသည္။ သားသမီမ်ားကို မျမင္ရဘဲ၀ီးကြာနီရေသာ မိဖႏွစ္ပါးသည္ သားေခ်သမီးရို႔ကို ျမင္လိုက္ရသည့္အခါ အိမ္ျခံထဲသို႔ ၿပီး၀င္ ၀င္လားၾက၏။ အိမ္ရွိျပင္ထိုင္ေစာင့္နီၾကေသာ ညီေခ်ညီမေခ်ရို႔လည္း ရုပ္တရက္ “မိမိိ….မိမိ၊ ဘာဘာ…ဘာဘာ” ငိုတ၀က္ရယ္တဖက္ေအာ္သံမ်ားႏွင့္အတူ ၿပီးဖက္ထားလိုက္ၾက၏။ က်န္ေတာ္သည္ အိမ္ျခံလမ္း၀က တပ္တိုင္ကိုကိုင္လ်က္ အတိုင္းအဆမဟိေသာ၊ ႏိႈင္ဆမႏိုင္ေသာ မိဖရို႔၏ မဟာေမာတၱာသမုဒၵရာႏွင့္၊ ေသာက္သံုးမ၀ႏို္င္ေသာ သားသမီးရို႔၏ မိဖေမာတၱဆာေလာင္ျခင္း လႈပ္ယွားမႈျမင္ကြင္းအား ေနာက္ကေစာင့္ၾကည့္လ်က္ အလြန္ပီတိျဖစ္မိ၏။ လူလားမေျမာက္ႏိုင္သိမ့္ေသာ သားသမီးမ်ား၏မိဖေမာတၱာ ဆာေလာင္မႈသည္ မိဖႏွစ္ပါးအား ပဒါမယ္ျပာလူးသကဲ့သို႔၊ သားသမီးေခ်ရို႔လည့္ သမုဒၵရာရီကို ေသာက္သံုးသကဲ့သို႔ ေသာက္ၿပီးယင္းေသာက္ယင္း မ၀ႏိုင္ၾက။ အာသီႆမေျပႏိုင္ၾက။ မိဖေမာတၱာရီအိုင္ကလည္း ခမ္းေျခာက္ျခင္းအစိုင္မဟိ။ ဤျမင္ကြင္းသည္ က်န္ေတာ္၏ အျမင္အာရံုထဲက မည္သည့္အခါမွ မႈံ၀ါးလားလိမၼည္မဟုတ္။ ကမၺည္းေက်ာက္စာခပ္သကဲ့သို႔ က်န္ေတာ္၏ႏွစ္လံုးသား၌ ထာ၀ါရစြဲက်န္နီပါလိမၼည္။ မ်က္ရည္မ်ားလည္း က်န္ေတာ္ပါးျပင္ေပၚသို႔ စီးက်လာၾကသည္။
ဖခင္ကိုမျမင္ဖူးေသာ၀ါ၀ါသည္ ဖခင္ႏွင့္လိုက္ရန္တစိမ္းဆန္နီ၏။ ငိုရယ္မ်က္ႏွာႏွင့္ က်န္ေတာ္၏ဖခင္သည္ သိန္းေအာင္ေက်ာ္ႏွင့္ ျမသႏၱာရို႔အား ရြက္လ်က္ အိမ္သွ်င္မႀကီး၊ ခရီးၾကံဳလာၾကသည့္အမ်ိဳးသမီးဘကီးရို႔အား အထူးေက်းဇူးတင္စကား ေျပာျပၿပီးေနာက္ မိသားစုအားလံု အခင္ေမာင္လံုျဖဴအိမ္ထြက္လာၾကသည္။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ၀ါ၀ါသည္ သမ၏မေက်နပ္ခ်က္မ်ား၊ ခံစားခ်က္မ်ားအား၊ အေဘာင္သွ်င္ေျပာစကားမ်ား၊ အစ္ကိုယ္လပ္ ျပဳမူဆက္ဆံမႈမ်ား၊ အစ္ကိုယ္ႀကီး၊ အစ္မႀကီးမ်ားက သူမအားဂရုမစိုက္၊ အစ္ကိုယ္ေခ်က အႏိုင္က်င့္မႈမ်ားအား တခုမက်န္ မိခင္အားေလွ်ာက္လႊာတင္လ်က္ မိခင္၏ရင္ခြင္၌ပိုးလ်က္လိုက္လာ၏။ သူမအလြန္၀မ္းနည္းနီ၏။ သူမအလြန္အားတက္ေပ်ာ္ရႊင္္နီ၏။
(ခန္း ၃)
ေရာက္ဖူးသည္ဟိေအာင္ ဒါကာၿမိဳ႔သို႔မိသားစုမ်ားႏွင့္အတူ အလည္တေခါက္ေရာက္ေအာင္ လားခၿပီးေနာက္၊ မိဘမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ေဆြေႏြးၿပီး အိုမင္းးမစြမ္းျဖစ္နီေသာ အေဘာင္သွ်င္ႏွင့္ ညီငယ္ေအာင္ေက်ာ္သိန္း႐ို႔အား လုပ္ေကၽြးျပဳစုရန္ ရခိုင္ျပည္သို႔ ျပန္လွည့္လာ၏။ မခြဲမခြာခ်င္လိုၾကေသာ ညီးမငယ္၊ ညီငယ္မ်ား အစ္ကိုယ္လပ္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအား ေခၚယူလာၿပီး ျပန္လာလတ္ရန္ တတြတ္တြတ္မွာလိုက္ၾက၏။ အေဘာင္သွ်င္၌ အားကိုးအားထားျပဳရန္ သားသမီေဆြမ်ိဳးဟူ၍ ေနာက္ထပ္မဟိ။ တဦးတည္းေသာသမီး ၾကာသိန္းျဖဴသည္ သူမ၏လင္ေယာက်္ား ေ၀သႏၱာရာႏိုင္ငံေရးသမားေနာက္သို႔ ပါရမီျဖည့္မင္းသမီျဖစ္ရလီ၏။ ဤသည္မွာ အေဘာင္သွ်င္အားျပဳစုေစာင့္ေလွ်ာက္ရမည့္ တာ၀န္တခုလံုးသည္ က်န္ေတာ္၏ပုခုန္းထက္သို႔ အလိုအေလွ်ာက္က်ေရာက္လာ၏။
ေက်ာက္ေတာ္ျမိဳ႔နယ္ထဲသို႔ တိုက္ရိုက္ျပန္ၾကမည့္ ႏြားကုန္သယ္မ်ားႏွင့္အတူ ခရီလမ္းၾကံဳလိုက္လာ၏။ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား အထပ္ထပ္ကိုေက်ာ္ျဖတ္ရမည့္ လမ္းခရီသည္ အလြန္ၾကမ္းတမ္းပါ၏။ လက္နက္ကိုင္ရခိုင့္ေတာ္လွန္ေရးမ်ား ႀကီးစိုးထားေသာ ေဒသျဖစ္သကဲ့သို႔ ဗမာစစ္တပ္၏အထူးစစ္ဆင္ေရးနယ္ပယ္ျဖစ္၍ စစ္တပ္မ်ားထူထပ္စြာခ်ထားၾက၏။ မည္သိုပင္ဆိုေစ မိမိ၌အေထာက္အထား ျပည့္ျပည့္စံုစံု
ပါလာသည့္အျပင္ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးသမားတဦး၏ သားျဖစ္နီမႈကို မည္သူမွသိမည္မထင္။ ထို႔ေၾကာင္းပင္ ေက်ာက္ေတာ္ျမိဳ႔နယ္ ပီေခ်ာင္းဖ်ား၌ ခ်ထားေသာ ဗမာစစ္တပ္မ်ားမီးျမန္းစစ္ဆည္းျခင္းမွ ေအာင္ျမင္စြာလြတ္ေျမာက္လါပါ၏။ ႏြားကုန္သယ္မ်ားႏွင့္ လမ္းခြဲ၍ ေက်ာက္ေတာ္ျမိဳ႔သေဘၤာဆိပ္ဟိ ထမင္းဆိုင္တဆိုင္၌ ေက်ာက္ေတာ္စစ္ေတြ သေဘၤာအဆင္းကိုေစာင့္ယင္း တည္းခိုနီလိုက္၏။ ေက်ာက္ေတာ္ႏွင့္တဖက္ကမ္းမွ ေက်ာက္ေတာ္ေတာင္ေစတီႀကီးသည္ ဗုဒၶသမိုင္း၊ ရခိုင္႐ို႔၏ေျပာင္ေျမာက္ခေသာ သမိုင္းမ်ားကို ရင္၀ယ္ပိုက္လ်က္ မားမားမတ္မတ္ရပ္ကာ သမိုင္းတေခါတ္ကို ၾကံၾကံခံလ်က္၊ သမိုင္မွန္ႏြံမနစ္ေသာ ေနာက္တႀကိမ္ေတာက္ေျပာင္လာမည့္ သမိုင္းသစ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္နီဟန္ေပၚ၏။ အလြန္ပင္ခန္႔ညားေဌ၀ါပ၏။ သမိုင္ဟူသည္ ပတၱျမား၊ ပတၱျမားမွန္ႏြံေအာက္မကၽြံဟူေသာ ပညာဟိမ်ား၏စကား အလြန္ပင္မွန္လွပါ၏။ တည္းခိုနီေသာထမင္းဆိုင္ရွိမွ ထိုင္လ်က္ ေက်ာက္ေတာ္ေတာင္ႀကီးအား ေငးေမာၾကည့္လ်က္ ဤသို႔ေသာသမိုင္းအခ်ိန္အ၀ါႀကီးမားမႈေၾကာင့္ သားသမီပစ္၊ မယားပစ္၊ ေဆြမ်ိဳးပစ္လ်က္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံကာ တိုင္ျပည္နန္႔လူမ်ိဳးအတြက္ အဖက္ဖက္မွသက္စြန္႔ႀကိဳးပမ္းခေသာ၊ ႀကိဳးပမ္းနီၾကေသာ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္မ်ားအား အထူးၾကည္ညိဳေလးစားမႈႏွင့္အတူ ရခိုင္ျပည္ႀကီးလြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏိုင္ၾကပါစီ…ဟု အားပီးအားေျမႇာက္ျပမိ၏။ ရခိုင္ျပည္ႀကီး ကမၻာတည္သ၍ တည္တမ္းႏိုင္ပါစီ..ဟုလည္း ရည္သြမ္းမိ၏။
လမ္းခရီးတေလွ်ာက္လံုး ၿခီက်င္ေလွ်ာက္လာရေသာေၾကာင့္ ေညာင္းညာနီ၏။ တကိုယ္လံုးလည္းကိုက္ခဲနီ၏။ ေစာေစာအိပ္ရာ၀င္ထားမွ ေကာင္းမည္။ မိုးမလင္းခင္ သေဘၤာလက္မွတ္ျဖတ္ထားရန္၊ နီရာဦးယူထားရန္ အေရးႀကီး၏။ ေစာေစာစီးစီး လွဲေယာင္းနီလိုက္၏။
ထမင္းဆိုင္တခုလံုးဓါတ္မီးမ်ားျဖင့္ ရုပ္တရက္ထိမ္လင္းလား၏။ ဂ်ီသရီး၊ ဂ်ီဖိုးေျပာင္း၀မ်ား က်န္ေတာ္ထံသို႔ ယင္ျမန္စြာဆိုက္ေရာက္လာ၏။ က်န္ေတာ္မ်က္စိျပဴးလား၏။ ျဗဳန္းဒိုင္း၀င္ေရာက္လာေသာ စစ္ဖနပ္ခြာတဖက္သည္ က်န္ေတာ္ရင္၀သို႔ၿပီး၀င္လား၏။ ေနာက္ဘုတ္ဖနပ္တဖက္သည္ က်န္ေတာ္၏မ်က္ႏွာကို ေရာင္စံုပတလံုးမ်ားေတာက္ေအာင္ နမ္းလိုက္၏။ ႏွာေခါင္းမွ သြီးစက္မ်ားျဖာထြက္လား၏။ သနပ္ေဘာင္မ်ား ေနာက္ကုန္းသို႔ တဘုန္းဘုန္းႀကြီက်ာလာၾက၏။ ရင္ညြတ္ကို ေျပာင္း၀ျဖင့္အႀကိမ္းမ်ားစြာ ထိုးသတ္ၾက၏။ နားႏွစ္ဖက္မွ သြီးစက္မ်ားယိုထြက္လာ၏။ သြားမ်ားငလွ်င္လႈပ္လားၾက၏။ ထမင္ဆိုင္၀မွ ေက်ာက္ခ်လိုက္သည္ကိုသာ အသိစိတ္၌မွတ္မိ၏။ က်န္ေတာ္၏အသိအာ႐ံုတခုလံုး ႏွစ္ျခစ္စြာ အိပ္ေမာက်လားရပါ၏ေလာ။
မ်က္ႏွာသို႔ရီစက္မ်ား သြန္က်လာသည္။ က်န္ေတာ္လန္႔ႏိုးက်လား၏။ ခႏၶာကိုယ္တခုလံုး တံုခါနီ၏။ နာၾကင္နီ၏။ မ်က္ႏွာတခုလံုးလည္း စည္တင္းသကဲ့သို႔ ေရာင္တင္းနီ၏။ ေနာက္ကုန္း၊ ရင္ဖတ္မ်ားလည္း ေအာင့္နာနီ၏။ ၿခီေထာက္ကိုတခ်က္ ဆြဲမိ၏။ က်န္ေတာ့္ၿခီေထာက္ႏွစ္ဖက္စလံုး ဆြဲမပါလာ။ မ်က္ခုန္းဖံုးနီေသာ မ်က္စိတစံုကို အားဓမၼဖြင့္၍ ရွာၾကည့္လိုက္သည္။ ၿခီႏွစ္ဖက္စလံုး ထိပ္တံုးၾကားကို ေရာက္နီ၏။ ပထ၀ီၿမီႀကီး အီစက္မႈေၾကာင္း အလြန္ခ်မ္းလာ၏။ တဟိန္႔ဟိန္႔ႀကိဳင္းလ်က္ မိဘမ်ားအားတမ္းတမိ၏။ ဘုတ္ဖနပ္တစံု က်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာရွိ၌ရပ္လ်က္ “ဟဲ….ယခိ၊ ယခိ” ယိ့သပ္သပ္ေခၚနီသည္။ မ်က္လံုဖြင့္၍ၾကည့္မိသည္။ “ယခိ..သတိယၿပီလား၊ မင္းနာနည္ဘာလဲ”။ “ဦးေက်ာ္သိန္း” လွ်ာလံု၍ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ အံေဘာင္မ်ား၊ လွ်ာရင္းမ်ား မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္နာၾကင္နီ၏။ “ဘယ္လို….ဥ္ီးေက်ာ္သိန္း..ဟုတ္လာ။ မွန္မွန္ေျပာ၊ မေျပာယင္ အေသသတ္ပစ္မယ္….ၾကားလာ” ေဟာက္ေငါက္လာ၏။ “အေဖနာမည္ ဘယ္လိုေခၚေလ။” “ဦးသာဇံ” “ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ” “ဘဂၤလားဒါခ်္”။
လြယ္ထားေသာသနပ္ကို ဘဲသို႔လႊဲလိုက္ၿပီး၊ က်န္ေတာ္မ်က္ႏွာနား ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ “အဲဒီမွာ ဘာသြာလုပ္ေလ” မၾကားရ၍ အနားကပ္မီးလာသည္။ “ညီေလ၊ ညီမေလးေတြကို မိမိနဲဘာဘာတို႔ဆီလိုက္ပို႔ခဲတယ္။” “မင္းမိဘေတြ ဘဂၤလားဒါခ်္မွာ ဘာလုပ္ေလ။ ဖာခံေနက်တာလား” မိဖႏွစ္ပါးအားေစာ္ကားလိုက္၏။ “ဒီမိုကေရစီ ဖာခံေနတာလား…ဟုတ္လာ” ပို၍ယုတ္မာလာ၏။ “ဆိုင္ေယာင္းေနက်တယ္။” “မေအလိုး ညာေနေသးတယ္” ေအာ္ဆဲလိုက္ၿပီး က်န္ေတာ့္ဆံပင္ကို ဆြဲဆုပ္ကိုင္လိုက္လ်က္ တညဇာလံုး အသတ္ခံထားရေသာမ်က္ႏွာ ဖူးေရာင္မဲညိဳနီသည္ကို လက္၀ါးျဖင့္ထပ္၍ ပိတ္သတ္လိုက္သည္။ မ်က္လံုးမ်ားျပဴးထြက္လားမတတ္ ခံစားလိုက္ရ၏။ ႏွာေခါင္းမွ သြီးေတာက္မ်ားယိုထြက္က်လာ၏။ တဆပ္ဆပ္ခါနီေသာ က်န္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာကို ၿမီႀကီးသို႔ ေဆာင့္ခ်လိုက္ကာ၊ ရင္ညြတ္ကို ဒူးငုတ္ျဖင့္ ေထာင္းခ်လိုက္သည္။ ပါးစပ္မွ သြီးခဲမ်ားေအာ့ထြက္လာ၏။ စစ္သားသံုးေလးေယာက္ အခန္႔ထဲ၀င္လာၾကၿပီး က်န္ေတာ္အား ထိပ္တံုးမွျပန္ျဖဳတ္ကာ ၿခီေထာက္ႏွစ္ေခ်င္းကို ပူးခ်ိဳင္လ်က္ ေဇာတ္ထိုးမိုးျပန္ တြဲေလာင္းခ်ိဳင္ထားလိုက္သည္။ မ်က္ႏွာကို အ၀တ္ဖဲ့ျဖင့္ခ်ဳပ္ထားၾကသည္။ ၀တ္ထားေသာ အက်ႌ၊ ဒေယာမ်ားကို ဆြဲခၽြတ္လိုက္ၾကသည္။ အ၀တ္မဲ့ကိုယ္ခႏၶာအား လိပ္ေက်ာက္ပုတံုးျဖင့္ အဆက္မျပတ္ တဖ်ိန္းဖ်ိန္းသတ္ၾကသည္။ ေနာက္ကုန္း၊ ရင္ဖတ္၊ ၀မ္းေၾကာမ်ားမွ သြီးစက္မ်ားယိုထြက္က်လာ၏။ တြဲေလာင္းခ်ိဳင္ထားရာ ေဂါင္းေအာက္မွာ ရီျဖည့္ထားေသာ စည္ပိုင္၌ က်န္ေတာ့္ေဂါင္းကို ျမႇဳတ္လိုက္၊ ေဖၚလိုက္ႏွိပ္စက္ၾကသည္။ လံုး၀မခံႏိုင္သည့္ေနာက္ဆံုး ညီးငယ္ညီမငယ္မ်ားအား မိဖထံသို႔ လိုက္ပို႔ခေၾကာင္း၊ ဖခင္သည္ Arakan League for Democracy (ALD ရခိုင္ီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္) ပါတီ၀င္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လက္ဟိဘဂၤလားဒါခ်္ႏိုင္ငံဆိုင္ရာ တာ၀န္ခံဥကၠဌျဖစ္ေၾကာင္း အမွန္တိုင္းယွင္းျပလိုက္ရ၏။
မီျမန္းစစ္ေဆးၿပီးေနာက္ တြဲံေလာင္းခ်ိဳင္ထားရာမွ ျပန္ျဖဳတ္လိုက္ၾကသည္။ က်န္ေတာ္အားလကၻက္ရည္တခြက္တိုက္ၾကၿပီး၊ ဆီးကရက္တလိပ္ကို မီးစြဲလို႔ပီးလာ၏။ ဆီးကရက္ႏွင့္ လကၻက္ရည္ကိုေသာက္ရန္ကား က်န္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းမ်ား မစြမ္းသာေခ်။ က်န္ေတာ္ပါးစပါထဲ ၿဖဲ၍ေလာင္းထည့္ၾကသည္။ က်န္ေတာ္ဆီးကရက္ကို ခ်ိပ္ေသာက္လိုက္သည့္ေနာက္ မ်က္လႊာမ်ား မ်က္စိမ်ားအား တခါးပိတ္က်လာသည္။ ကိုယ္ခႏၶာေညာင္းညာလာသည္။ တျဖည္းျဖည္း က်န္ေတာ္အိပ္ခ်င္လာ၏။ အေမွာင္ခန္းထဲမွာ ႏွစ္ရက္လံုးလံုး အိပ္ေပ်ာ္လားၿပီးေနာက္၊ က်န္ေတာ္အား ေနာက္တခန္းသို႔ေျပာင္း၍ ဆီးထိုး၊ ဆီးပြတ္လုပ္ၾကၿပီး၊ ေက်ာက္ေတာ္တရားယံုး၌ ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္သူမ်ားအား သတင္းပီးအမႈျဖင့္ က်န္ေတာ္အားတရားစြဲဆိုလိုက္ၾက၏။
ေက်ာက္ေတာ္ေထာင္ခ်ဳပ္ထဲ၌ (၆) လခန္႔ထားၿပီးေနာက္ စစ္ေတြေထာင္သို႔ ေထာင္ေျပာင္းလိုက္ၾကသည္။ ေက်ာက္ေတာ္စစ္ေတြ သေဘၤာထက္၌ ၀ိုင္ၾကည့္ခံရသည္။ မည္သူတဦးတေယာက္မွ် က်န္ေတာ္အား စကားစပ္ေျပာခ်င္ၾကဟန္မေပၚ။ သို႔ေသာ္ က်န္ေတာ္အနီးအနားဟိသူမ်ားထံမွ ဆီးလိပ္ေတာင္းေသာက္ၾကည့္သည္။ တခ်ိဳ႔ကလည္းမပီးခ်င္ၾကသည့္အျပင္ အထင္အျမင္မခ်င္းေသာမ်က္ႏွင့္ ၾကည့္ၾက၏။ တခ်ိဳ႔ကလည္း အိပ္ထဲကဖက္ဆီးလိပ္မ်ားထုတ္ပီးၾက၏။ စစ္ေတြဆပ္ရက်ေခ်င္း သေဘၤာဆိပ္၌လည္း လူမ်ားက်န္ေတာ္အား၀ိုင္းအံုၾကည့္နီၾကသည္။ က်န္ေတာ္၏ကိုယ္ခႏၶာတခုလံုး ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္၊ အမာရြက္မ်ားႏွင့္ ျပည္ခ်ံနီ၍ မည္သူမွ မွတ္မိပံုမေပၚ။ ရုပ္သြင္ေျပာင္းနီေသာ ဦးေက်ာ္သိန္း၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေနာက္ျပန္လက္ထိပ္ခတ္ထားသည္ကို ၀ိုင္ၾကည့္ၾကဟန္ေပၚ၏။ က်န္ေတာ္ မ်က္ႏွာမေဖၚ၀ံ့ေအာင္ပင္ ရွက္နီ၏။
စစ္ေတြေထာင္တြင္း၌ က်န္ေတာ္အား ရာဇ၀တ္မႈႀကီးသူမ်ား၊ ႀကိဳးစင္တင္ရန္ထားေသာ ေထာင္သားမ်ားႏွင့္အတူ တိုက္ပိတ္ထား၏။ ညီငယ္ေအာင္သိန္းႏွင့္ အေဘာင္သွ်င္ရို႔အား ဆက္သြယ္ရန္ အလြန္ခက္ခဲ့နီခ်ိန္ ရမာန္းတပါတ္ယံုးခ်ိန္းက်ေသာနိ႔ တရားယံုးအခ်ဳပ္ခန္းထဲ၌ မွတ္မထင္ဘဲ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ႏွင့္ တြိ႔ခြင့္ရလိုက္၏။ သူငယ္ခ်င္းအား စာတိုတေစာင္ကို ညီျဖစ္သူေအာင္ေက်ာ္သိန္းထံ ေရာက္ေအာင္ပို႔ပီးရန္ ကုူညီေတာင္းလိုက္ရ၏။
အခန္း (၄)
“ေအာင္ေက်ာ္သိန္း၊ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း” အသံတုန္တုန္ျဖင့္ အေဘာင္သွ်င္ေအာ္ေခၚသံၾကားရေသာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းသည္ ရီဆိုင္းထမ္းကို ဒရြင္းစည္ပိုင္းနား ေမွ်ာင္ခ်ထားလိုက္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကိုခါးေထာက္လ်က္ “ဇာေလ… ကၽြိ႕ကၽြိ႕ေခၚနီေရ၊ ရီမျပည့္သိမ့္။ ရီခပ္ရဖို႔သိမ့္။ ဇာလုပ္ဖို႔လဲ ေခၚစြာ” စိတ္ဆိုးဆိုးျဖင့္ျပန္မီးလိုက္သည္။ “အေဘာင္သွ်င္တခုေျပာေမ၊ ေဒမာ စာတေစာင္ေရာက္နီေရ။ ဇာေလခ်င့္ ဖတ္ၾကည့္ဇမ္”ေျပာယင္း အိမ္ရွိသို႔ထြက္လာေသာ အေဘာင္သွ်င္လက္မွ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း စာကိုလွမ္ယူဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္။
သို႔
ညီေခ် ေအာင္ေက်ာ္သိန္း
ရက္စြဲ ၆၊ ၀၇၊ ၉၉
အားကိုးႀကီးစြာနန္႔ အကိုႀကီးစာရြီးသတင္းပို႔လိုက္ေတ။ အကိုႀကီး ဘဂၤလားဒါခ်္က ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကို လိုက္ပို႔လို႔အျပန္ခရီးမာ ႏြားကုန္သယ္တိသတင္ပီးေရအတြက္ေၾကာင့္ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႔ထက္မာ စစ္တပ္နန္႔စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္လိုက္ကတ္ေတ။ ေအကု စစ္ေတြေထာင္ကို ေရာက္နီေရ။ အကိုႀကီးကို တိုက္ပိတ္ထားေရ။ တေယာက္နန္ေလ့ ဆက္သြယ္မရစြာ (၄) လ ေလာက္ၾကာလားပ်ာ။ ေထာင္ထဲမာ တေယာက္တည္းစိတ္ကိုျဖည့္တင္းၿပီး နီနီရေရ။ အကိုႀကီးမာ ဒေယာ၊ အက်ႌ၊ ပဆို တခုလည့္မဟိ။ သမာန္တလင္းထက္မာ အ၀တ္မဲ့အိပ္နီရေရ။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရက ႏွိပ္စက္လို႔ အကိုႀကီး က်န္းမာေရး ေကာင္းနီမေကာင္းျဖစ္နီေရ။ အထက္က ေဖၚျပထားေရ ပစၥည္းတိကိုယူလာၿပီးေက ေထာင္၀င္စာတေခါက္ လာတြိပါေ၀…..ညီေခ်…..
မင္းအကိုႀကီး
ဦးေက်ာ္သိန္း
စစ္ေတြေထာင္
“သီ……..သီ…….၊ ေလးဆယ္ငါးခါ…သီ။ မင္းမသီေက…အသူသီဖို႔လဲေ၀ အကိုႀကီး။ မင္းကို ငါအျမႇဳတ္ထြက္ေအာင္ ေျပာလိုက္ေတ။ အေခ်တိကို လိုက္မပို႔ခီကဲ့။ မင္းဒုကၡကို မင္းခံ၊ ငါနန္႔တခုေလ့မဆိုင္” ေဒါသႀကီးတတ္ေသာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းသည္ အန္ႀကိတ္ျမည္တြန္လိုက္၏။ “ဇာေလခ်င္ မင္းအကိုႀကီး ဇာျဖစ္နီေလ။ အေဘာင္သွ်င္ကိုခ်က္ ေျပာျပပလင္” သိခ်င္ေဇာႀကီးျဖင့္ မီးလာေသာ အေဘာင္သွ်င္အား ေနာက္တႀကိမ္ အသံထြက္ဖတ္ျပလိုက္သည္။ “ဘုရား…..ဘုရား….ဒုကၡငရဲႀကီး” ျမည္တြန္လ်က္ သူမ၏ပါးရီလိပ္မ်ားၾကားသို႔ မ်က္ရည္စက္မ်ား ျဖတ္စီးဆင္းလားၾက၏။ “ဇာေလာက္ဒုကၡ ေရာက္နီလိမ့္ေမ မသိၿမီးေခ်။ ဦးေက်ာ္သိန္းကိုလားတြိကတ္ေမနန္႔ ၿမီးေခ်နန္႔” အားကိုးမဲ့စြာမီးလာ၏။ “အေဘာင္သွ်င္လားတြိခီ……ငါမတြိ။ ယင္းသူကို ယင္းေလာက္ေျပာလိုက္ေတ အေခ်တိကို လိုက္မပို႔ခီကဲ့။ သားသမီးကို ဂရုမစိုက္ေတမိဖကို ဇာလုပ္ဖို႔လိုက္ပို႔ဖို႔လဲ့။ ငါရို႔တိကို ကျမင္းလို႔မြီးပစ္ခစြာလာ။ သားမစစ္သမီးစစ္ ထြက္ၿပီးလားခကတ္ေတ။ သားသမီးကိုမစစ္ေတမိဖကို သားသမီးကစစ္ရဖို႔လား။ ယင္းသူဒုကၡကို ယင္းသူခံ…ငါနန္႔တခုေလ့မဆိုင္။ တြိ႔ခ်င္ေက အေဘာင္သွ်င္လားတြိ႔ခီ။ ငါမတြိ႔” အေဘာင္သွ်င္ကို ေငါက္ေအာ္ျပာဆိုၿပီး ေအာင္ေက်ာ္သိန္း ရီဆိုင္းထမ္းကိုထမ္းလ်က္ ရီခပ္ထြက္လားလီ၏။
ေထာင္တြင္းထဲ၌ ႏွစ္တာရွည္ေထာင္ဒါဏ္က်နီေသာ ေထာင္သားတဦး က်န္ေတာ့္ေထာင္တန္းခါး၀ရွိမွာရပ္လ်က္ “ဦးေက်ာ္သိန္း…..မင္းဖနာေမ ဇာေခၚေလ” မီးလာ၏။ “ဦးသာဇံ….” “အိမ္ကလူလာတြိ႔ေရ….ငါေနာက္ကို လိုက္ပါလတ္ ေ၀း” က်န္ေတာ္လည့္ ေထာင္၀င္စာလာတြိ႔ရာနီရာသို႔ ဥိးေဆာင္လားနီေသာ ထိုေထာင္သားေနာက္သို႔ လိုက္လာ၏။
သံဇာကာေပါက္မ်ားၾကားမွ အိုမင္းမစြမ္းေရာက္နီေသာ အေဘာင္သွ်င္၊ ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္းရို႔ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရ၏။ စိတ္ထဲ၌ ၀မ္းေျမာက္အားတက္မိေသာ္လည့္ အေဘာင္သွ်င္သည္ ရုပ္ပ်က္နီေသာ က်န္ေတာ္အားျမင္လိုက္ရသည့္အခါ ၀မ္းနည္းႀကီးကြဲစြာ ေအာ္ငိုလိုက္၏။ မ်က္ရည္မ်ားသူမ၏ ပါးရီလိပ္ၾကားမ်ားသို႔ ၀င္ၿပီးလားၾက၏။ ပါးရီလိပ္မ်ားၾကားမွ ၿပီးထြက္လာၾက၏။ “ဦးေက်ာ္သိန္း….ဥိ္းေက်ာ္သိန္း” ေအာင္ေခၚၿပီး သူမစားသံမ်ားရပ္နားလားဟန္ေပၚ၏။ အေဘာင္သွ်င္အား စိတ္ဓါတ္မက်ေအာင္ အားပီးစကားမ်ားေျပာၿပီး၊ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအား ရွိနီငွားရန္တိုက္တြန္းလီ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း၏ ေဒါႆက မီးေတာင္ေပါက္ကြဲလာသကဲ့သို႔ တဟုန္းဟုန္းစီးထြက္လာ၏။ “အေ၀း…..အကိုႀကီး မင္းကိုငါ အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာလိုက္ေတ။ အေခ်တိကိုလိုက္မပို႔ခီကဲ့။ သားသမီးတရြီကိုပစ္လို႔ လင္ေနာက္ကိုလိုက္ပါလားခေရ မိမိေလ၊ ငါရို႔ကိုထက္ ဘာဘာကိုရာခ်စ္ေတ..ေ၀…၊ အမ်ားလူတကာ ေက်ာင္းတက္နီေရအခ်ိန္မာ ငါရို႔လကၻရည္ဆိုင္မာ စပြဲထိုးလုပ္လို႔၊ ကား၀က္ခၽြက္မာ သံခ်ီးျခစ္လို႔ ညီေခ်ညီမေခ်တိ လုပ္ေကၽြလို႔က်န္ခရေရ။ ဘာဘာထြက္လားလို႔မက်ီ၊ ႏိုညႇီမစင္ေရ အေခ်ကိုပစ္လို႔…..ငါရို႔အမိေလ…လင္ေနာက္ကိုရာလိုက္လားခေရ။ ျဖတ္ျဖတ္တီလို႔ လိုက္လားခေရ။ သားသမီးကိုထက္ လင္ကိုခ်စ္ေတေ၀း……။ ကမၻာမီးေလာင္သားေကာင္ကိုရာခုထိုင္ေရေ၀း…….။ လင္ေကာင္ကိုခုထိုင္ေရလို႔မဟိ….မွတ္ထားမင္း။ မိဖ၀တၱရားမက်ီျပြန္ေရ….ေအပိုင္မိဖမ်ိဳးကို…ငါေအာင္ေက်ာ္သိန္း….ဘာဘာဦးသာဇံ၊ မိမိၾကာသိန္းျဖဴရို႔ကို မိဖအျဖစ္က တသက္ပါတ္လံုး စြန္႔လႊြတ္လိုက္ပ်ာေ၀း….အကိုႀကီး။ တရပ္ကြက္လံုးမာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းမာ မိဖမဟိလို႔ ေမာင္းခတ္ေၾကျငာလိုက္ပ်ာ။ သားသမီးမစစ္ေတမိဖကို မိေကာင္းဖခင္လို႔ မေခၚေ၀း………၊ ယင္းပိုင္စြန္႔ပစ္ျခင္းခံရေရ သားသမီးကိုေလ့ မိေကာင္းဖခင္သားသမီးလို႔ မေခၚေ၀း……..မွတ္ထားမင္း။ ေကာင္းေကာင္းရွက္ဖိုေကာင္းေရေ၀ အကိုႀကီး။ ငါ့ကိုငါရွက္ေတ။ ေယဇူနန္႔ လူေတာသွ်င္ေတာကို ငါမလား။ မိဘမဟိဆိုခါမွ ညီးအကိုေမာင္ႏွစ္မေလ့ ဟိသိမ့္လာ။ ေဒမာ မင္းအတြက္ အေဘာင္သွ်င္မာယူခေရ အ၀တ္အစားနန္႔ ထမင္းေျခာက္တပူး ရဲသားဘက္မာထားခယင့္။ လားပ်ာေယ။ ကိုယ့္ျပႆနာကို ကိုယ္ေျဖယွင္။” ေဒါႆမုန္းတိုင္းတိုက္ၿပီး ေအာင္ေက်ာ္သိန္း ေထာင္၀င္စာလာတြိ႔ရာမွ ေနာက္ျပန္လွန္ထြက္လားလီ၏။
ဤအျဖစ္အပ်က္တခုလံုးသည္ မိဘႏွစ္ပါးမွာလည့္ အျပစ္မဟိသလို ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္းမွာလည္း အျပစ္မဟိဟု က်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း သေဘာာေပါက္မိ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအား သေဘာေပါက္နားလည္လာေအာင္ ယွင္းျပရန္ကား ေျပာေပါက္မရလိုက္ေခ်။ မိဘႏွစ္ပါးသည္ အုပ္ခ်ဳပ္သူဗမာစစ္ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ ၄င္းစစ္အာဏာသွ်င္ရို႔၏ သားေကာင္းျဖစ္လာရသလို သူရို႔၏သားသမီးမ်ားသည္လည္း ႏိုင္ထက္စီးနင္းမႈ ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ အသစ္အအံုဖ်က္စီးျခင္းခံလိုက္သည္မွာ ဖိႏွိပ္စိုးမိုးသူရို႔၏ စနစ္ဆိုးေၾကာင္းသာျဖစ္ရ၏။ သားသမီးမ်ားသည္လည္း မိဘရို႔၏ ရင္၀ယ္ေအာက္က ခြဲထုတ္ျခင္းခံလိုက္ရသည္။ ထိုအတူ မိဘႏွစ္ပါးသည္လည္း ခ်စ္လွစြာေသာ သားသမီးမ်ားအား မလွမပခြဲခြာၾကရ၏။ ဤသည္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ခံသူရို႔၏ အျပစ္ကားမဟုတ္။ က်ဴးေက်ာ္လႊမ္းမိုးထားသူရို႔၏ လက္ခ်က္သာျဖစ္သည္။ စနစ္ဆိုး၀ါဒဆိုးသာျဖစ္သည္။ ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္း နားေလႏိုင္စြမ္းနည္းပါးမႈမွာ သဘာ၀မက်ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။ အသက္အရြယ္ႏုငယ္၍သာျဖစ္သည္ဟု ခြင့္လႊတ္မိ၏။ ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္း တနိနိတရက္ရက္ နားလည္သေဘာေပါက္လာလိမၼည္ဟု ေမွ်ာ္လင္းလ်က္ တတြတ္တြတ္ေျပာနီေသာ အေဘာင္သွ်င္၏ စကားသံမ်ားကိုစူးစိုက္ နားေထာင္လိုက္၏။
အခန္း (၅)
လေပါင္းမ်ားစြာၾကာလားခၿပီးေနာက္ အမွတ္မထင္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းထံသို႔ စာတေစာင္ေရာက္လာ၏။ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း စိတ္မပါတပါ စာအိပ္ကိုဖြင့္ဖတ္လိုက္၏။
သို႔
ညီေခ် ေအာင္ေက်ာ္သိန္း
ညီေခ်နီေကာင္းလိမ့္ေမလို႔ ေမွ်ာ္လင္းလ်က္၊ ညီေခ်ဘ၀အျပင္ဘက္က ေတာ္စပ္နီေရ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ခ်စ္ခင္စြာနန္႔ စာရြီးလိုက္ေတ။ စိတ္တိုင္မက်ေက ေအစာကိုဆုတ္ျဖဲ ၀ဲသတ္ပစ္လို႔ရေရ။ မင္းသေဘာမက်ေရ အေၾကာင္းအရာတခုကို အကိုႀကီးယွင္းျပေမ။ စိတ္ရွည္ရွည္ထားဖတ္ၾကည့္။ မင္း ဘာဘာနန္႔မိမိရို႔ကို အထင္လြဲနီေရစိတ္ ကေကာင္းႀကီးထြား နီေရ။ ယင္းအတြက္နန္႔ အကိုႀကီးစိတ္မေကာင္း။ စိတ္မခ်မ္းသာ။ ဘာဘာနန္႔မိမိရို႔သိေက ဇာေလာက္ခံစားရကတ္ေမ မသိ။ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ကတ္ရဖို႔စြာ ေသခ်ာေရ။
က်ဴးေက်ာ္သူအာဏာသွ်င္စနစ္ဆိုက ငါရို႔မိသားစုကို အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီလိုက္ေတ။ ခြဲျခမ္းလိုက္ေတ။ မင္းနားေလေအာင္ အကိုႀကီးယွင္းျပေမ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မာ ၈၈၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚထြက္လာေရ။ ဒီမိုကေရစီနန္႔ စစ္မွန္ေရ၊ အမ်ိဳးသားအုပ္ခ်ဳပ္ပိုင္ခြင့္ပါ၀င္ေရ ဖိုင္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ထူေထာင္ဖို႔ႀကိဳးစားလာကတ္ေတ။
ဒီမိုကေရစီအေရးျခင္းေၾကာင့္ ၁၉၉၁ ခုမာ ပါတီစံုရြီးေကာက္ပြဲကို စစ္အာဏာသွ်င္ရို႔ စိတ္မအီမသာ လုပ္ပီးရေရ။ ေအရြီးေကာက္ပြဲမာ ရခိုင့္ဒီမိုကေရစီအဖြဲခ်ဳပ္က တတိယအမ်ားဆံုး မဲႏိုင္ခေရ။ ယင္းရခိုင့္ဒီမိုကေရစီအဖြဲခ်ဳပ္မာ ငါရို႔ဘာဘာေရ စစ္ေတြျမိဳနယ္အတြင္းမာ တက္ၾကြေရ လူငယ္ပါတီ၀င္တဦးျဖစ္လာေရ။ တိုင္ျပည္နန္႔ လူမ်ိဳးအတြက္ ျပည္တြင္းထဲမာၾကိဳးစာနီယင္း စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက တက္ၾကြေရ လူငယ္ရို႔ကို လိုက္ဖမ္းမႈေၾကင့္ မလႊဲမေယွာင္သာ ႏိုင္ငံျခားကိုထြက္ၿပီးလားရေရ။
ဘာဘာႏိုင္ငံျခားမာ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ယွားလို႔ ငါရို႔မိမိကို ဗမာစစ္ေထာက္လွမ္းေရးရို႔ စစ္ေဆးေရးစခန္းမာ ဖမ္းယူေခ်ဳပ္ေႏွာင္ၿပီးေက စစ္ေဆးျခင္းခံရေရ။ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ခံရေရ။ ယငေနာက္မာ တပါတ္တႀကိမ္ အိမ္မာဟိေၾကာင့္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးစခန္းကို လူကိုယ္တိုင္ သတင္းလားပီးရေရ။ ညာဥ့္နိမေယွာင္ အခ်ိန္တိုင္မာ ေခၚယူစစ္ေဆးခံရေရ။ မင္းအသိ..ေ၀…ညီေခ်။ မင္းကိုယ္တိုင္မ်က္ျမင္ကိုယ္တြိ႔ တေယာက္ဟုတ္ေတ မဟုတ္လား။ ယင္းပိုင္စစ္ေဆးမီးျမန္းနီခ်ိန္မာ ငါရို႔မိခင္ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ သတ္ပုတ္ညႇင္းဆည္းခကတ္ေတ။ မိခင္နန္အျမဲကပ္ပါတတ္ေတ ၀ါ၀ါခိုင္ကို အမိရင္ခြင္က ယူၿပီးေက “လာ…အေဖနဲ႔လာ။ ဖေအတူ သမီးေလး၊ အေဖသမီးေလး…..အေဖဆီကိုလာ” ဖမစစ္ဗမာစစ္သားရို႔က အမ်ိဳးမ်ိဳးကဲရဲ့တိုင္ထြာ ကတ္ေတ။ ယင္းပိုင္ ပစအပုတ္နန္႔ ယုတ္မာတိုင္ထြာျခင္းခံရေရ။ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ အႏိုင္က်င္ခံရစြာက ဇာေလာက္မ်ားလိမ့္ေမ မသိ။ စိတ္ပိုင္ဆိုင္ရာ ဖိႏွိပ္မႈခံရေရ။ ငါရို႔ဖခင္ကို ျပန္ေခၚမပီးႏိုင္ေက ႏွစ္ရွည္ေထာင္ခ်ဖိုထိ ျခိမ္းေျခာက္လာလို႔ မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီးေက ႏိုညႇီမစင္ေရ ၀ါ၀ါခိုင္ကို ပစ္ပနာ ဘာဘဟိေရဘဂၤလားဒါခ်္ကို တိတ္တိတ္ေခ် ခိုးထြက္လားရစြာျဖစ္ေတ။
အေ၀…ညီေခ်၊ အကယ္၍ မင္ရာခြဲစိတ္ကုႆေရ ဆရာ၀န္တေယာက္ဆိုေက ငါရို႔မိခင္ရင္ထဲမာ ႀကိတ္မွိတ္ခံစားနီရေရ-ခ်င္းျပလိုနားမလည္ႏိုင္ေရခံစားခ်က္တိ၊ ျဖီဖ်က္လိုမရႏိုင္ေရ ေ၀ဒနာ၊ ကုႆလို႔ မေပ်ာက္ကင္းႏိုင္ေရ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္တိ၊ ေျဖဖ်က္လိုမရႏိုင္ေရ အမာရြက္အက်ိတ္အခဲတိကို- ခြဲစိတ္ၾကည့္ေက ေကာင္းေကာင္းတြိ႔ရလိမ့္ေမ။ ေအပိုင္ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို မွ်ယူခံစားၾကည့္စြာကလြဲလို႔ တျခားနည္းနန္႔ မတြိ႔မျမင္ႏိုင္၊ ကုႆဖို႔ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္။ ရဲမယ္၊ စစ္မယ္မဟိေရ ရခိုင္ျပည္ထဲက ဗမယစစ္ေထာက္လွမ္းေရး ေယာက်္ားတိၾကားထဲမာ အမ်ိဳးသမီး (ငါရို႔မိမိ) တေယာက္တည္း ညာဥ္ံမေယွာင္ စစ္ေဆးမီးျမန္းခံရမႈ၊ ဆဲရဲတိုင္းထြာျခင္းခံရမႈတိေရည အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ လံုျခံဳမႈအခြင့္အေရးကို ဇာေလာက္ထိခိုက္၊ ခ်ိဳးေဖာက္ခံနီခရေရဆိုစြာ မင္သိယင့္လား။ နားလည္ယင့္လား….ညီေခ်။ အဲ…ေ၀…ယင္းပိုင္အလားတူ အျဖစ္အပ်က္တိ ရခိုင္ျပည္တြင္းထဲမာ အမ်ားႀကီး။ လူမသိဘဲ ဖံုးကြယ္ခံထားရေရ အျဖစ္အပ်က္တိေလ့ အေျမာက္အမ်ား။ စီးပြားေရး လုပ္ခ်င္လို႔ သမီးအပ်ိဳစင္ကို ဗမာစစ္သား၊ ေထာက္လွမ္းနန္႔ ပီးစပ္လိုက္ရေရ သာဓကတိ စစ္ေတြျမိဳ႔မာထဲ တပံုႀကီး။ ေပၚတာဆြဲမခံခ်င္လို႔ သမီးကညာကို စစ္သားနန္႔ ခ်ပီးလိုက္ရေရ ဥပမာတိ ေက်ာက္ေတာ္ျမိဳ႔နယ္၊ ပလက္၀ျမိဳ႔နယ္၊ ပုဏၰားကၽြန္းျမိဳ႔နယ္၊ ေျမာက္ဦးျမိဳနယ္၊ ရေသ့ေတာင္၊ ဘူးသီးေတာင္၊ ေမာင္ေတာျမိ္ဳ႔နယ္တိမာ တပံုပံုလို႔။ နယ္စပ္ရြာေခ်တိမာ စစ္တပ္က၀င္လာေက သားလင္ကို ကင္းေစာင့္ခိုင္ၿပီးေက သားသမီး၊ သားမယားရို႔ စစ္သားအလိုက် အေပ်ာ္ေတာ္အျဖစ္ ဆက္ႆရေရ။ ရခိုင္ျပည္အႏွံ လားစံုစမ္းၾကည့္ေက မင္းေကာင္းေကာင္းသိနားလည္လိမ့္ေမ။ သေဘာေပါက္လိမ့္ေမ။
သူရို႔သြီးသားထဲက မြီးထုတ္လိုက္ေတ သားသမီးကိုမခ်စ္၊ မသနား၊ မစာနာ၊ မၾကင္နာဆိုစြာ ေအာေလာလူဘံုမာ မဟိေ၀ ညီေခ်။ မင္းၾကားဖူးဖို႔ ဘုရားဆုပန္ေရ ေ၀သႏၱရာမင္းႀကီး သူရင္၀ယ္သားသမီး ဂနာနန္႔ဇာလီကို ဒူဇကၠာပုဏၰားႏွိပ္စက္စြာကို မျမင္ႏိုင္လို႔ သံလွ်က္ကိုဆြဲမိလို႔ ဘုရားအျဖစ္ကို တဘ၀ေနာက္က်လားရလီေရ။ ယင္းခ်င့္ေရ သားသမီးရို႔အေပၚထားေရ မိဘရို႔ေမာတၱာျဖစ္ေတ။ အမ်ိဳးသမီးဂုဏ္သိကၡာ၊ လံုျခံဳကိုထိပါးနစ္နာျခင္းခံလိုက္ရေရ ငါရို႔မိခင္ သားသမီးမစစ္ဘဲ တိုင္းတပါးကို ထြက္ၿပီးလားရျခင္းေရ ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္းကို မခ်စ္လို႔ကားမဟုတ္။ အစ္ကိုႀကီးရို႔၊ ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကို မခ်စ္၊ မၾကင္နာ၊ မသနားလို႔ကား မဟုတ္ေ၀ ညီေခ်။ ဗမာစစ္အာဏာသွ်င္ရို႔ စနစ္က မိဘႏွစ္ပါးနန္႔ (ငါရို႔) သားသမီးရို႔ကို ခြဲျခားထားလိုက္စြာရာျဖစ္ေတ။ ေအပိုင္ စနစ္ဆိုးတိကို ဖယ္ယွားပစ္ဖို႔ မိမိေရ ဘာဘာႏိုင္ငံေရးသမားနန္႔ ပူးေပါင္းလားစြာေရ ေကာင္းေကာင္းဂုဏ္ယူဖို႔ေကာင္းေရ။ အလြန္ျမင့္ျမတ္ေတ လုပ္ငန္းျဖစ္ေတ။ အနႏၵကုသိုလ္ေလ့ ေျမာက္ေတ။ ေအပိုင္စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးကို လူတိုင္မစြမ္းႏိုင္။ လူတိုင္းလူတိုင္းမာ မ်ိဳးခ်စ္ဟိကတ္ေကေလ့ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္၊ မ်ိဳးခ်စ္ေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္လာဖို႔မလြယ္ကူ။ မ်ိဳးခ်စ္ရို႔မည္သည္မာ အလံုးစံုကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ၿပီးေက တိုင္ျပည္နန္႔လူမ်ိဳးအတြက္ အက်ိဳးေဆာင္ကတ္ေတ။ ေအပိုင္လူသားထဲမာ ငါရို႔မိဘ-ဘာဘာနန္႔မိမိရို႔ေလ့ ပါ၀င္လိမ့္ေမ။ ညီေခ်…မိမိနန္႔ဘာဘာရို႔ တိုင္းျပည္နန္႔လူမ်ိဳးအတြက္ တစြမ္းတစ အက်ိဳးေဆာင္မႈကို ဂုဏ္ယူလိုက္ပါ။
ဟုတ္ေတ ညီေခ်ေျပာစြာမွန္ေရ။ ဘာဘာအိမ္က ထြက္ၿပၤီးလားခရေရေနာက္ပိုင္မာ ငါရို႔ညီအစ္ကိုယ္ ေမာင္ႏွစ္မတေတာ ေက်ာင္းထြက္လိုက္ရေရ။ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးေရ ေက်ာင္းသူငယ္ခ်င္းရို႔ကို ေၾကာခိုင္ၿပီးေက လကၻရည္ဆိုင္၊ ကား၀က္ခၽြက္မာ ၀မ္းေရးအတြက္ ရံုးကန္ရေရ။ ငါရို႔ပညာေရး အခ်ိန္မတန္ဘဲ ႀကီြက်ပ်က္စီးလားရေရ။ ဘာဘာရာ ရခိုင္ျပည္ထဲမာ ဟိနီခေက ေထာင္နန္းစံလို႔ရာ ဟိနီလီဖို႔စြာ ေသခ်ာေရ။ ရုပ္ပိုင္ဆိုင္ရာ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေ၀ဒနာတိကို ေထာင္နန္းစံလို႔ ခံစားနီရဖို႔အစား မိသားစုအတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခံစားပ်ာ ႏိုင္ငံျခားမာခိုလႈံၿပီးေက တိုင္ျပည္နန္႔လူမ်ိဳးအတြက္ တစြမ္းတစႀကိဳးစားအားထုတ္နီရစြာက ပိုလို႔အက်ိဳးဟိေရ။ ဘာဘာကို ပိုလို႔အသက္ရွည္စီေရ။ တိုင္းတပါးကို ထြက္မေရာက္ႏိုင္ဘဲ ေထာင္နန္းစံနီကတ္ေတ။ ရာေပါင္းမ်ားစြာ ရခိုင္တိုင္ခ်စ္ျပည္ခ်စ္တိ ရခိုင္ျပည္ေထာင္ထဲမာ ေ၀ဒနာခံစားနီရကတ္ေတ။ တခ်ိဳ႔ကကိုယ္အဂၤါပ်က္စီးလားေအာင္ထိ သတ္ပုတ္ခံရကတ္ေတ။ တခ်ိဳ႔က ေထာင္ထဲမာ သက္စြန္႔လားကတ္ရေရ။ ဇာမဟုတ္ေတ ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကို လိုက္ပို႔ခီလို႔ အကိုႀကီးေထာင္က်ခံနီရေရအျပင္ သြားက်ိဳးေအာင္၊ ရုပ္ပ်က္ေအာင္ႏွိပ္စက္ခံရစြာကိုၾကည့္။ အကိုႀကီးမာ အမွားတခုေလ့မဟိ။ သာမာန္အရပ္သားတေယာက္ရာျဖစ္ေတ။ ေယေကေလ့သြင့္ က်ဴးေက်ာ္အုပ္ခ်ဳပ္နီသူ ဗမာစစ္အာဏာသွ်င္ရို႔ အကိုႀကီးကို ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈနန္႔ စြဲခ်က္တင္ၿပီးေက ေထာင္ထဲထည့္ထားစြာေရ တရားဓမၼက်ယင့္လား။ ဓမၼဓိဌံက်ယင့္လား။ မတရားသတ္သတ္ အႏိုင္က်င့္နီစြာ မဟုတ္လား။ မင္း ေသေသခ်ာခ်ာစိမ္းစားၾကည့္ေက သေဘာေပါက္နားလည္လိမ့္ေမ။ ေဒေလာက္ဆိုေက မိဖႏွစ္ပါးရို႔ကိုထားေရ မင္းအဃတ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္လားလိမ့္ေမ။ မိဘႏွစ္ပါးရို႔အား သေဘာေပါက္နားလည္လာလိမ့္ေမလို႔ ေမွ်ာ္လင္းယင္း မိဘရို႔မကုန္မခန္းႏိုင္ေရ အနႏၵေမတၱာ အခ်စ္သမုဒၵရာကို ခူးခပ္ေသာက္သံုးႏိုင္ပါစီ။
မင္း…..အကိုႀကီး
ဦးေက်ာ္သိန္း
စစ္ေတြေထာင္
ေအာင္ေက်ာ္သိန္း သူအကိုယ္ႀကီးစာကိုဖတ္ၿပီး နဖူးျပင္လက္တင္လ်က္ အိပ္ရာထက္၌ လဲေလ်ာင္လိုက္၏။ မည္သည့္ေျပာဆိုေ၀ဖန္မႈတခုမွ ထြက္မလာဘဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ အေတြးနယ္ခ်ဲနီဟန္ေပၚ၏။
“အေ၀…..ေအာင္ေက်ာ္သိန္း..ဇာစိုင္းစားနီေလမင္း။ အစိုင္းစားႀကီးေက ရူးရာရူးလားလိမ့္ေမ။ အိပ္ဖိ။” အတူအိပ္နီေရ သူငယ္ခ်င္း ေစာေစာအိပ္ရန္ အားတိုက္လိုက္၏။
“အိပ္လို႔မရေ၀” ေအာင္ေက်ာ္သိန္း သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။
“ဇာေလ မင္းအကိုအၾကာင္းကို စိုင္စားနီလာ”
“အံု အကိုႀကီးနန္႔၊ ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကိုပါ၊ မိမိနန္႔ဘာဘာကိုပါ အတြက္ေပၚေထာ”
“ေလာေလာစိုင္ မင္းအကိုႀကီး ေထာင္ကလြတ္ဖို႔ အေရးႀကီးေရ။ ရွိနီတေယာက္ေယာက္ကို အကူညီေတာင္းၾကည့္ပလင္။ ေစတနာနန္႔ အက်ိဳးေဆာင္ရွိနီႀကီးလွေဖၚသူကို အကူညီေတာင္ၾကည့္ ရႏိုင္ေရ။”
“မင္းေျပာစြာ ေကာင္းေရ။ နက္ဖန္ခါ ရွိနီလွေဖၚသူနန္႔ လားတြိကတ္ေမ။ မင္းပါလိုက္ပလင္” ေအာင္ေက်ာ္သိန္း အားရပါးေျပာလာ၏။
“အိုကယ္ ငါေလ့လိုက္ေမ။ ေကာင္းေကာင္း စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ပလိုက္” ေျပာၿပီး ေအာင္ေက်ာ္သိန္းသူငယ္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္လားခ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းတေယာက္ မ်က္စိၾကက္တက္နန္႔ တညာဥ့္လံုး အိပ္မေပ်ာ္။
“အေ၀း….ေအာင္ေက်ာ္သိန္း ထ..ထ။ မိုးလင္းနီပ်ာ..ထ….ထ…ထ..ထ။ ရွိနီဘက္ကိုလားကတ္ဖို႔။ အယင္…ထ။” ႏိႈးသံေၾကာင္း ေအာင္ေက်ာ္သိန္း အိပ္ရာမွၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ရန္ အိမ္ရွိသို႔ ဆင္းလာ၏။ စည္ပိုင္း၌ ရီမဟိေသာေၾကာင့္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း ရီဆိုင္ထမ္းကိုကိုင္ပ်ာ ရီးခပ္ထြက္လား၏။ တနားေလာက္ၾကာေသာအခါ ရီစည္ပိုင္းနားလ်က္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း သာျခင္းဆိုသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။
တရပ္တနယ္……တတိုင္တျပည္ေရာက္…….ေအာက္မိရေရ……..မြီးမိခင္သို႔ေလ….. သားလွအခ်စ္ေခ်………အေဖၚသင္းကြဲ……...အသစ္နယ္ပယ္ထဲက…….. မိခင္အျပန္လမ္း……. မွန္ဆပ်ာတမ္းတ……လြမ္းလို႔ေမွ်ာ္ရေရ…………
ကံၾကမၼာ……..ဖန္လာေရစနစ္ဆိုး………..ဗိုလ္က်စိုးမိုး………အုပ္စိုးသူရို႔ေလ………. ျခံတြင္းက်ဴးေက်ာ္………က်ီးျဖဴရြာကိုဖ်က္ဆီး………..အမ်ိဳးျပဳန္ေအာင္ဖန္တီးလီကတ္ေတ….. ၾကြင္းက်န္ေရရခိုင္သား……… ေတာေခ်ာင္ေတာင္ၾကား………သားေခ်သမီးေခ်ရို႔ကို…… ပစ္ခြာပ်ာထြက္ၿပီး…………ရပ္၀ီးၿမီျခားကိုေလ……………
အခိုက္ၾကံဳေက………..ဆံုေရလီညႇင္း………….ခြန္းရွည္သတင္းပါး…………… မလိမၼာအထင္လြဲမွား………ေျပာမွားဆိုမွား………..ခြင့္လႊတ္စကား…….မွာၾကားလိုက္ေမ….. မြီးမိအမင္…ႏို႔ရည္သွ်င္သို႔ေလ……………………
ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအေဘာင္သွ်င္နန္႔ သူ၏သူငယ္ခ်င္း ျပက္ဦးခန္းမွ ေခ်ာင္းနားေထာင္နီၾကသည္။ ေဒါသႀကီးတတ္ေသာ၊ တစြပ္ထိုးေဂါင္းမာတတ္ေသာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း၌ မ်က္ရည္ဟူသည္ သူအတြက္မဟုတ္ေသာ္လည္း သူ၏ပါးျပင္မ်ားသို႔ စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကိုသုတ္လ်က္ အထစ္အေငာ့မဟိ ထြက္က်လာေသာ သူ၏ခံစားခ်က္ ေတးသာျခင္းကို ဆက္ဆိုနီ၏။
“အို…ေအာင္ေက်ာ္သိန္း….ေအာင္ေက်ာ္သိန္း………နားလည္သေဘာေပါက္တတ္ပ်ာ။ မင္းမိဘ၊ ညီးအကိုေမာင္ႏွစ္မတိနန္႔ ျပန္ဆံုႏိုင္ကတ္ပါစီ……..ၿမီးေခ်။ အေဘာင္သွ်င္ ဆုေတာင္းပီးေရ…ေ၀။” အေဘာင္သွ်င္ ျပက္ဦးခန္းမွ ခိုးနားေထာင္နီယင္း ၀မ္းနည္းႀကီြကဲြနီေသာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအား မိသားစုမ်ားႏွင့္ ျပန္ဆံုႏိုင္စီေၾကာင္း ေမာတၱာပႆိပို႔နီ၏။။
ခိုင္ျမသိန္း (ေခ်ာင္းသာႀကီး)
Dum Dum Central Jail, Kolkatta, India
15 September 2006
(အခန္း ၁)
မိုးဂုတ္စက္၀ိုင္းတခုလံုးအား ၾကယ္တာယာမ်ားႏွင့္ ထိမ္ထိမ္သာေအာင္ တန္းေဆာင္ဘုန္းလ ညာဥ့္တညာဥ့္ကိုအလွဆင္ထားၾကသည္။ နတ္ျမစ္တဖက္ကမ္းမွ တာကါနာ (ကယုေခ်ာင္း) ျမိဳ႔၏ညအလွကလည္း လွ်စ္စစ္မာက်ဴရီေရာင္စံုၾကာပြင့္မ်ားႏွင့္ အလွဆင္ထားသည္က မိုးဂုတ္စက္၀ိုင္ကို အျပိဳင္အဆိုင္။ စီတန္းနီေသာ ျဖဴ၀ါေရာင္မီးသီးႀကီးမ်ားေအာက္မွာ ဆလိုက္မီးသီးငယ္မ်ား တရႈတ္ရႈတ္တခၽြီးခၽြီး ျပီးလႊားနီၾကသည္ကလည္း မီးေရာင္ေအာက္မွာ မနီဖူးသူတဦး၏ ႏွစ္လံုးသားကို လြယ္ကူစြာဆြဲေဆာင္နီၾက၏။ လွည့္ယူဖမ္းစာနီၾက၏။ စိတ္၀င္စားစရာ၊ ႏွစ္သက္စရာျမင္ကြင္းသစ္မ်ားကို ၾကည့္ရွဳ႔ရစြာက စိတ္ထဲမွာၾကည္ႏုစရာတမ်ိဳး။ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ တိုးတက္မႈမ်ားႏွင့္ ကိုယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္ကို အလွဆင္ခ်င္စိတ္က တသြင္သြင္စီက်လာ၏။ စိတ္အာ႐ံုတခုလံုးကို လႊမ္းမိုးနီရာယူထားလိုက္၏။ “အို……နက္ဖန္မိုးေသာက္အာ႐ံုေရာက္ေက ငါရို႔လည္း ယင္းဖက္ကမ္းမွာဟိနီလီဖို႔……..” စိတ္ထဲမွာ ရည္ရြယ္ယင္း ဒေယာစြမ္ကို မျဖဳတ္တမ္းဆြဳကိုင္ထားေသာ ညီမငယ္ကို ေကာက္ရြက္လိုက္သည္။ “အကိုႀကီး..မိမိ….ဇာမာလဲ၊ မိမိကို…….ဇာခါတြိ႔ရဖို႔လဲ”။ အဖ မျမင္ဖူး၊ မိခင္ကိုရာတမ္းတတတ္ေသာ ၀ါ၀ါ၏မ်က္ရည္ရႊမ္းနီေသာ မ်က္လံုးအစံုႏွင့္ သူမ၏မိခင္ကို လြမ္းဆြဲနီေသာစကားသံမ်ားက အစ္ကုိယ္ႀကီး၏ႏွစ္လံုးသားကို တစစီၾကြီမြလားေစ၏။ ေျပာမထြက္ႏိုင္ေသာ ခံစားခ်က္၊ နာက်ဥ္းခ်က္မ်ား အစ္ကိိုယ္ႀကီးရင္ထဲမွာ အလံုးႀကီးဆို႔လို႔။ မ်က္ႏွာကို အရဲတင္းပ်ာ မပြင့္တပြင့္ျပံဳလ်က္ တဘက္ကမ္းကိုလက္ညႇိဳးထိုးကာ… “မိမိနန္႔ဘာဘာရို႔ ထိုဘက္ကမ္းမွာ။ နက္ဖန္ခါ မိုးထက္ေစာေစာႀကီး အပုေခ်၊ အကိုေခ်၊ အမယ္ႀကီး၊ အကိုႀကီးရို႔ကို လာေခၚလာဖို႔။ အပုေခ်ဖို႔ မုန္အမ်ားႀကီး ၀ယ္လာဖို႔လတ္။ အက်ႌအလွပေခ်တိလည္း ၀ယ္လာဖို႔လတ္။ ေထာ….ထိုမွာၾကည့္ဇမ္ခ်က္ မီးသီးေခ်တိၿပီးနီကတ္ေတထြား…။ ပေဇာင္လွေရခ်င့္…..၊ ၾကည့္ဇမ္ခ်က္…..” “မိမိ..ယင္းမာလာ” “အံု….ယင္းဖက္ကမ္းမွာ။ ကေကာင္းလိမ္မာေရကား….ေအသူ။ နက္ဖန္ခါ မိမိနန္႔ အပုေခ်နန္႔ ဂါရီအတူတူစီးကတ္ဖို႔ေတ။ ၀ူး………၀ူး……၊ ပြင္း……ပြင္း…..ပြင္း………နန္႔ ပင္ ျမည္ပ်ာ ၀ူး…..ထြက္လားလီဖိုေယ။ ဂါရီရွိဆံုးမာ အသူထိုင္ဖို႔လဲ….” “၀ါ၀ါ….ထိုင္ဖို႔….”။
“လာ….လာ….ျပန္ကတ္ေမေ၀း…၊ တနားေခ်ၾကာေက နစက.က အိပ္စရင္းလာစစ္ဖို႔၊ မွတ္ပံုတင္လာစစ္ဖို႔ေတ..။ လာ….လာ….လားကတ္ေမ။” ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကို လွမ္းေခၚလိုက္၏။ အပုေခ်ကိုေလ်ာ့ပ်ာ တည္းခိုနီေသာ ထမင္းဆိုင္သို႔ ညီအစ္ကိုယ္ေမာင္ႏွစ္မတေတာ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာၾကသည္။ ထမင္းဆိုင္သည္မႀကီး အိမ္ဇိုးျဖဴ ဆိုင္ရွိထြက္ကာ က်န္ေတာ္ရို႔အား ေစာင့္နီဟန္ေပၚ၏။ က်န္ေတာ္ရို႔ကို ျမင္စြာနန္႔ “ဟိုင္း….ဇါကိုလားခီကတ္ေလ..နင္ရို႔၊ ေထာက္လွမ္္းေရးက မွတ္ပံုတင္၊ အိပ္စရင္းလာစစ္လို႔ မတြိ႔ေက အားလံုးအဖမ္းခံရဖို႔ေတ…သိယင့္လား။ လာ..အိမ္ထဲကို၀င္။” ေအာ္၍ လွမ္းေခၚလိုက္၏။ ဆိုင္သည္မႀကီးက သူသမီးကို အိပ္ရာခ်ပီးရန္လည္း “ေစာယိုင္ျဖဴ…..ေအ…အေခ်တိကို ေယာင္ျပင္မွာ အိပ္ရာခ်ပီးလိုက္ကား” တဆက္တည္းလွမ္းေျပာလိုက္၏။
တန္းစီအိပ္ရာယူထားၾကေသာ ကုန္သယ္အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ား အိပ္စရင္းလာစစ္ရန္ မအိပ္ဘဲ ေျပာယင္းဆိုယင္း ထိုင္ေစာင့္နီၾကသည္။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတဦးက “ေမာင္ေမာင္…မင္းရို႔ ဇာကေလးေ၀” “စစ္ေတြလမ္းမေတာ္ကပါ” “အရီးလည္း စစ္ေတြစံျပကေ၀၊ မင္းရို႔ဇာကို လားကတ္ေတ”။ “ထိုဖက္ကမ္းကိုလားပါဖို႔။” မ၀ံ့မရဲ ျပန္ေျဖလိုက္ရ၏။ “ဘဂၤလားကိုလာ၊ မင္းမိဖရို႔ ယင္းဖက္ကမ္းမွာလာ။” “ယင္းဖက္ကမ္းမွာဟိလို႔ လားကတ္ေတမလားေယ” ေနာက္အမ်ိဳးသမီးႀကီးတေယာက္က ၾကား၀င္ေျပာလိုက္၏။ “အရီးရို႔လည္း ယင္းဖက္ကမ္းကို လားဖို႔ေ၀။ အတူတူလားကတ္ဖို႔နန္႔။” ေျပာဆိုနီၾကယင္း ဓါတ္မီးတလက္လက္ထြမ္းလ်က္ ေထာက္လွမ္းေရး ေအာ္ေခၚသံမ်ားၾကားလိုက္ရ၏။ ထမင္းဆိုင္သည္မႀကီး၊ သမီးျဖစ္သူရို႔ ထမင္းဆိုင္ရွိသို႔ထြက္လာကာ တဆိုင္ၿပီးတဆိုင္ ၀င္ထြက္အိပ္စရင္းစစ္လာၾကေသာ နစကစစ္ဗိုလ္၊ ရက္ကြက္ေကာင္စီႏွင့္ ဆယ္အိမ္ေကာင္းရို႔အား ႀကိဳ၍စကားပႏႅင္ခံထားၾကသည္။ ကြမ္းၾကဳပ္ႏွင့္အဖန္ရည္ဘဲကို စားပြဲခုန္မွာခ်ကာ “ထိုင္ပါ..ထိုင္ပါ..ထိုင္က်ပါ။ ကြမ္းယာစားပါဗိုလ္က်ီး။” လႈိုက္လွဲစြာႀကိဳဆိုနီသည္။ တဆက္တည္း ဆိုင္သည္မႀကီးက “အကၽြန္တို႔ဆိုင္မွာ အာဂႏၱဳ (၂၀) ေလာက္ခ်ိပါတယ္။ မွတ္ပံုတင္က လူတိုင္းပါက်ပါတယ္။ အကၽြန္ေခၚေပးမယ္..အုိ..ကြမ္းယာစားပါ ဗိုလ္က်ီး။” ယာထားေသာကြမ္းယာကို လွမ္ပီးလ်က္ တည္းခိုနီၾကေသာ ခရီသည္အာဂႏၱဳမ်ားအား လွမ္းေခၚနီ၏။ ကုန္သယ္အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ား၊ အမ်ိဳးသားမ်ား ထမင္ဆိုင္ခန္းမႀကီးသို႔ စုလာၾကၿပီး သူရို႔၏မွတ္ပံုတင္မ်ား၊ အက်င့္ဇာရိတၱေကာင္းမြန္းေၾကာင္း မ၀တေထာက္ခံစာ၊ ရပ္ကြက္ဥကၠဌေထာက္ခံစာ၊ ဆယ္အိမ္ေဂါင္းေထာက္ခံစာမ်ားႏွင့္အတူ စစ္ေဆးခံနီၾကရ၏။ တခ်ိဳ႔ကလည္း နစကစစ္ဗိုလ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးနီၾကပံုေပၚ၏။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေျပာၾကဆိုၾက၊ ရယ္ၾကသြန္႔ၾကႏွင့္ ၿပီးဆံုးလားၾက၏။ သို႔ေသာ္ က်န္ေတာ္ရို႔ေမာင္ႏွစ္မတေတာမွာကား ရင္တခုန္ခုန္ႏွင့္ ဗိုလ္ႀကီးဆိုေသာစကားလံုသည္ ထမင္းလံုးသဆီ၊ သရဲေျခာက္သကဲ့သို႔ ေျခာက္လွန္႔နီပါ၏။ တသက္လံုးမျမင္ခ်င္ေသာ အစိမ္းေရာင္စစ္ယူနီေဖာင္းကလည္း ေၾကာက္သီးမႊီးညႇင္းထလားေအာင္ ေျခာက္လွန္႔နီ၏။ နစကစစ္ဗိုလ္ႀကီး က်န္ေတာ္မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လ်က္ မွတ္ပံုတင္၊ ေထာက္ခံစာမ်ားထုတ္ျပရန္ မိတ္ပင့္၍ လွမ္းေတာင္းလိုက္သည္။ ရင္တဖုန္းဖုန္းခုန္လ်က္ အသက္ကဆံဖ်ားမွာေရာက္နီသည္။ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားႏွင့္အတူ အဆင္သင့္ကိုင္ထားေသာ မွတ္ပံုတင္၊ ေထာက္ခံစာမ်ားအား ရိုေသစြာလွမ္းပီးလိုက္၏။ မွတ္ပံုတင္ကို စူးစိုက္ၾကည့္လ်က္ “နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ”။ “ဦးေက်ာ္သိန္းပါ”။ “အေဖနာမည္ေကာ”။ ဘာဘာနာမည္မီးလာသံၾကားရသည့္အခါ တကိုယ္လံုး ေၾကာက္သီးမႊီးညႇင္းထလား၏။ ေၾကာစိမ့္လာ၏။ နားပန္းဆံမ်ား ေထာင္တက္လား၏။ စိတ္အာရံုတခုလံုးမိုးႀကိဳးပစ္သကဲ့သို႔ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားလား၏။ “….ဘာဘာက ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးသမား။ တေခါက္ေခ်ရာ သိလားေက ဒုကၡႀကီးက်ပ်ာ…..” ဟု အသိအာရံုထဲ ျဗဳန္းတိုင္း၀င္ေရာက္လာ၏။ ”ဦးသာဇံပါ။ အေမနာမည္က ၾကာသိန္းျဖဴပါ။” မူမပ်က္ရေအာင္ အသံထားမွန္မွန္ျဖင့္ မေျပာမလြတ္ ျပန္ေျဖလိုက္ရ၏။ “ဘယ္သြားမွာလဲ”။ “ဘဂၤလားသြားပါဖို႔”။
ဘဂၤလားေဒခ်္အတြင္း ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား ေျမာက္မ်ားစြာဟိနီၾက၏။ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ဟိသူရို႔၊ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူအား စစ္တပ္ကမ်က္ျခီမျပတ္ ေစာင့္ၾကည္နီၾကသည္။ ဆက္သြယ္မႈသတင္းေပါက္ၾကား၍ အဖမ္းခံ၊ အႏွိပ္စက္ခံရသူရို႔လည္း အေျမာက္အမ်ား။ က်န္ေတာ္ရို႔ေမာင္ႏွစ္မတေတာမွာကား ေတာ္လွန္ေရးသမား သားသမီးမ်ားျဖစ္နီၾကသည္မွာ အဆက္အသြယ္ဟိသူရို႔ထက္ ပို၍ေၾကာက္စရာ၊ စိုးရိမ္စရာေကာင္း၏။ ပို၍အႏၵရာယ္ႀကီးမာ၏။ ဒုကၡကိုဘုရားကယ္လို႔ ရမည္မထင္။ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားအတြဲလိုက္ ဥေႏွာက္ထဲတန္းစီ၀င္လာၾက၏။ ဟန္ပ်က္လုနီပါး “အဲဒီဘက္မွာ မိမိနန္႔ ဘာဘာတို႔ ဆိုင္ေယာင္းနီက်လို႔ အလည္သြားတာပါ။” “ဘယ္မွာေယာင္းေနက်တာလဲ။” “ေကာက္စ္ဘာဇာမွာပါ။” “ေကာင္မေလးနာမည္က ဘယ္လိုေခၚလဲ။” “သႏၱာနီ” က်န္ေတာ့္ညီမ သႏၱာနီက သြက္သြက္လက္လက္ပင္ ျပန္ေျဖလိုက္၏။ မည္သည့္တခုမွ စိုင္းစားနီဟန္မေပၚ။ “အသက္ဘယ္ေလာက္ခွ်ိပ်ီလဲ” “၁၀ ႏွစ္” မဆိုင္မတြန္႔ ျပန္ေျဖနီေသာ ညီမငယ္အား တခ်က္ျပန္ၾကည့္ကာ….“သတၱိေကာင္းေရေထာ…” ဟု ခ်ီက်ဴးမိ၏။ နစကစစ္ဗိုလ္ႀကီးသည္ ထမင္းဆိုင္သည္မႀကီးဖက္လွည့္၍ မ်က္ခုန္းပင့္အမူအယာျဖင့္ တခုခုေတာင္ဆိုနီဟန္ေပၚ၏။ ဆိုင္သည္မႀကီးလည္း ျပံဳရယ္ၿပီး အလစ္သိဟန္ျဖင့္ “ဒီေန႔အာဂႏၱဳေလး နည္းပါတယ္။ ဆိုင္ေလးသိပ္မေယာင္းယဘူး။ ၃၀၀၀ ေလာက္ယူသြားပါ..ဗိုလ္က်ီး။” ဒႏၠား ၃၀၀၀ ကို နစကစစ္ဗိုလ္လက္ထဲထည့္ပီးလိုက္၏။ ထိုဒႏၠား ၃၀၀၀ ကို ဆိုင္သည္မႀကီးအပါအ၀င္ အာဂႏၱဳမ်ား၀ိုင္း၀န္းက်ခံၾကရ၏။ ရပ္ကြက္ဥကၠဌ၊ ဆယ္အိမ္ေဂါင္း၊ နစကစစ္ဗိုလ္မ်ား ထမင္းဆိုင္မွ ျပန္ထြက္လားၿပီးမွ က်န္ေတာ္စိတ္ဒုန္းဒုန္းက်လားရ၏။ အသက္ခွ်ဴေပါက္ရလာ၏။ ပုခုန္းထက္ပိုး၍အိပ္ေပ်ာ္နီေသာ ညီမေခ် ၀ါ၀ါႏွင့္ညီးေခ်၊ ညီးမေခ်ရို႔အား အိပ္ရာခ်ပီးကာ၊ နက္ဖန္မိုးေသာက္ အာရံုေရာက္လ်င္ ဆက္ရမည့္ခရီးကို စိုင္စားလ်က္ ဘုရားတရားအာရံုျပဳ၍ အိပ္ရာ၌ေဂါင္းခ်လိုက္၏။
(အခန္း ၂)
တန္းေဆာင္ဘုန္းလ မိုးထက္ျခင္း၏ႏွင္းပါးပါးေအာက္မွာ တာကာနာၿမိဳ႔လမ္းမ်ား တိုးမေပါက္ႏိုင္ေသာလူဦးရည္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ခ်ံနီ၏။ က်န္ေတာ္ရို႔ႏွင့္အတူ ခရီးၾကံဳလာၾကေသာ ကုန္သည္အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ားအား တာကာနာရြာေတာ္ကားဂိတ္သို႔ လိုက္ပို႔ရန္အကူညီေတာင္းလိုက္သည့္အခါ ထိုအမ်ိဳးသမီးမ်ားအနက္ ႏွစ္ဦးေသာအမ်ိဳးသမီးႀကီးသည္ ရြာေတာ္သို႔တဆက္တည္းလားမည္ဟု သိလိုက္ရသည္။ အက်န္ေတာ္အလြန္၀မ္းသာလားသည္။ ေခ်ာမြီ႔စြာအဆင္ေျပလွပါ၏….ဟု သက္ျပင္းခ်လိုက္ရသည္။ ဤမွ်ေလာက္ႀကီးမားေသာ လူ႔သမုဒၵရာႀကီးကို မတြိ႔ဖူးမျမင္ဖူးေသာ က်န္ေတာ္ညီေခ်ညီမငယ္မ်ား က်န္ေတာ္လက္ကိုမျဖဳတ္တမ္းကိုင္ထားႀက၏။ ကားထက္မွာတက္ထိုင္လိုက္ၾက၏။ တနာရီေလာက္ၾကာေသာအခါ ကားလမ္းဘဲလဲေယာင္းေစာင့္ေမွ်ာ္နီေသာ ရြာေတာ္ရြာႀကီးသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ရြာထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ ရခိုင္စကားသံမ်ားၾကားလိုက္ရသည့္အခါ အလြန္ႏြီးထြီးလား၏။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတဦးက “ေမာင္ေမာင္…မင္းမိဖရို႔နီေရအိမ္ကိုသိလာေ၀..။ မင္းးလားခ်င္ေရ ရြာေတာ္ကိုေရာက္ပ်ာေတ။” မီးလာ၏။ က်န္ေတာ္ ဇာျပန္ေျပာရမွန္မသိ ျဖစ္လား၏။ “မသိပါ၊ စံုစမ္းၾကည့္ရပါဖို႔သိမ့္။” ျပန္ေျဖလိုက္ရ၏။ “ယင္းပိုင္ဆိုေက လာ….၊ အရီးရို႔တည္းေရအိမ္က တဆင့္စံုစမ္းၾကည့္ေမ…လာ…လာ။
ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ ဘာဘာႏွင့္မိမိရို႔ ရြာေတာ္ကိုေရာက္နီၾကသည္ဟု ၾကားသိရ၏။ ဘာဘာႏွင့္မိိမိရို႔တည္းခိုနီေသာ အခင္ေမာင္လံုျဖဴအိမ္သို႔ ဆက္လိုက္လာၾကသည္။ အခင္ေမာင္လံုျဖဴအိမ္သို႔ ၀င္၀င္ခ်င္္း “အခင္….အခင္ ဘာဘာရို႔မိမိရို႔ ေအမာဟိပါလာ။ က်န္ေတာ္ရို႔ ဘာဘာနန္မိမိကို လိုက္ရွာနီကတ္ပါေရ”။ “မင္းဖနန္႔ မင္းမိရို႔ ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းကို စာပီးဖို႔လားကတ္ေတ…ေ၀။ လိုက္လားဖို႔ဆိုေက အပါးေခ်ရာေ၀။ လာ အခင္လိုက္ျပေမ။
ဘုန္ႀကီးရွိ သဃၤာတန္းေအာက္မွာ ေၾကာခိုင္းထိုင္လ်က္ စကားသာလာဘက်နီၾကသည္ကို ျမင္လိုက္ေသာက်န္ေတာ္ စိတ္မထိမ္းႏိုင္ဘဲ၊ ေက်ာင္းကန္သိမ္ပုထိုးအား အာရံုမျပဳႏိုင္ဘဲ “မိမိ…..မိမိ…..အို…မိမိ” အသံတႀကီး္ ေအာ္ေခၚလိုက္၏။ က်န္ေအာ္ေခၚသံေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတခုလံု ပဲ့တင္ခပ္လ်က္ တေက်ာင္းလံုဟိသဃၤာ၊ လူမက်န္ ရုပ္တရက္လန္႔ျဖန္႔လားၾက၏။ တေယာက္မက်န္ က်န္ေတာ္ဟိရာ ေက်ာင္းတန္းခါး၀သို႔ အာရံုစိုက္လွည့္ၾကည့္နီၾကသည္။ မိခင္သည္ ေၾကာခိုင္းထိုင္ရာမွ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ကာ “ဦးေက်ာ္သိန္း….ေမာင္ႀကီး….ဦးေက်ာ္သိန္း” က်န္ေတာ္ဟိရာသို႔ ၿပီးထလာၿပီး က်န္ေတာ္အားဖက္ထားလိုက္၏။ က်န္ေတာ့္ဆံပင္မ်ားကို ယုယစြာပြတ္ကိုင္လ်က္ “အသက္ရွည္…ဘုန္းသွ်င္” မ်က္ရည္မ်ားစီးဆင္လ်က္ “ညီမေခ်ညီေခ်ရို႔ကာ ေမာင္ႀကီး” မိခင္၏အသံ မိနစ္မ်ားစြာရပ္လား၏။ “အားလံုးသူပါလာပါေရ….ရြာထဲမာက်န္ခပါေရ။” သားသမီလြြမ္းနာက်နီေသာ မိခင္ႀကီးသည္ ငိုတဖက္ရယ္တဖက္ႏွင့္ အလြန္ေပ်ာ္လား၏။
ႏိုလြတ္ခါစခ်န္ထားခရေရ ရင္သြီးငယ္၀ါ၀ါႏွင့္သားသမီးမ်ားကို တြိ႔ခ်င္ေဇာႏွင့္ ရြာသို႔ဗ်ာယာခတ္ဆင္းလာႀကသည္။ သားသမီမ်ားကို မျမင္ရဘဲ၀ီးကြာနီရေသာ မိဖႏွစ္ပါးသည္ သားေခ်သမီးရို႔ကို ျမင္လိုက္ရသည့္အခါ အိမ္ျခံထဲသို႔ ၿပီး၀င္ ၀င္လားၾက၏။ အိမ္ရွိျပင္ထိုင္ေစာင့္နီၾကေသာ ညီေခ်ညီမေခ်ရို႔လည္း ရုပ္တရက္ “မိမိိ….မိမိ၊ ဘာဘာ…ဘာဘာ” ငိုတ၀က္ရယ္တဖက္ေအာ္သံမ်ားႏွင့္အတူ ၿပီးဖက္ထားလိုက္ၾက၏။ က်န္ေတာ္သည္ အိမ္ျခံလမ္း၀က တပ္တိုင္ကိုကိုင္လ်က္ အတိုင္းအဆမဟိေသာ၊ ႏိႈင္ဆမႏိုင္ေသာ မိဖရို႔၏ မဟာေမာတၱာသမုဒၵရာႏွင့္၊ ေသာက္သံုးမ၀ႏို္င္ေသာ သားသမီးရို႔၏ မိဖေမာတၱဆာေလာင္ျခင္း လႈပ္ယွားမႈျမင္ကြင္းအား ေနာက္ကေစာင့္ၾကည့္လ်က္ အလြန္ပီတိျဖစ္မိ၏။ လူလားမေျမာက္ႏိုင္သိမ့္ေသာ သားသမီးမ်ား၏မိဖေမာတၱာ ဆာေလာင္မႈသည္ မိဖႏွစ္ပါးအား ပဒါမယ္ျပာလူးသကဲ့သို႔၊ သားသမီးေခ်ရို႔လည့္ သမုဒၵရာရီကို ေသာက္သံုးသကဲ့သို႔ ေသာက္ၿပီးယင္းေသာက္ယင္း မ၀ႏိုင္ၾက။ အာသီႆမေျပႏိုင္ၾက။ မိဖေမာတၱာရီအိုင္ကလည္း ခမ္းေျခာက္ျခင္းအစိုင္မဟိ။ ဤျမင္ကြင္းသည္ က်န္ေတာ္၏ အျမင္အာရံုထဲက မည္သည့္အခါမွ မႈံ၀ါးလားလိမၼည္မဟုတ္။ ကမၺည္းေက်ာက္စာခပ္သကဲ့သို႔ က်န္ေတာ္၏ႏွစ္လံုးသား၌ ထာ၀ါရစြဲက်န္နီပါလိမၼည္။ မ်က္ရည္မ်ားလည္း က်န္ေတာ္ပါးျပင္ေပၚသို႔ စီးက်လာၾကသည္။
ဖခင္ကိုမျမင္ဖူးေသာ၀ါ၀ါသည္ ဖခင္ႏွင့္လိုက္ရန္တစိမ္းဆန္နီ၏။ ငိုရယ္မ်က္ႏွာႏွင့္ က်န္ေတာ္၏ဖခင္သည္ သိန္းေအာင္ေက်ာ္ႏွင့္ ျမသႏၱာရို႔အား ရြက္လ်က္ အိမ္သွ်င္မႀကီး၊ ခရီးၾကံဳလာၾကသည့္အမ်ိဳးသမီးဘကီးရို႔အား အထူးေက်းဇူးတင္စကား ေျပာျပၿပီးေနာက္ မိသားစုအားလံု အခင္ေမာင္လံုျဖဴအိမ္ထြက္လာၾကသည္။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ၀ါ၀ါသည္ သမ၏မေက်နပ္ခ်က္မ်ား၊ ခံစားခ်က္မ်ားအား၊ အေဘာင္သွ်င္ေျပာစကားမ်ား၊ အစ္ကိုယ္လပ္ ျပဳမူဆက္ဆံမႈမ်ား၊ အစ္ကိုယ္ႀကီး၊ အစ္မႀကီးမ်ားက သူမအားဂရုမစိုက္၊ အစ္ကိုယ္ေခ်က အႏိုင္က်င့္မႈမ်ားအား တခုမက်န္ မိခင္အားေလွ်ာက္လႊာတင္လ်က္ မိခင္၏ရင္ခြင္၌ပိုးလ်က္လိုက္လာ၏။ သူမအလြန္၀မ္းနည္းနီ၏။ သူမအလြန္အားတက္ေပ်ာ္ရႊင္္နီ၏။
(ခန္း ၃)
ေရာက္ဖူးသည္ဟိေအာင္ ဒါကာၿမိဳ႔သို႔မိသားစုမ်ားႏွင့္အတူ အလည္တေခါက္ေရာက္ေအာင္ လားခၿပီးေနာက္၊ မိဘမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ေဆြေႏြးၿပီး အိုမင္းးမစြမ္းျဖစ္နီေသာ အေဘာင္သွ်င္ႏွင့္ ညီငယ္ေအာင္ေက်ာ္သိန္း႐ို႔အား လုပ္ေကၽြးျပဳစုရန္ ရခိုင္ျပည္သို႔ ျပန္လွည့္လာ၏။ မခြဲမခြာခ်င္လိုၾကေသာ ညီးမငယ္၊ ညီငယ္မ်ား အစ္ကိုယ္လပ္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအား ေခၚယူလာၿပီး ျပန္လာလတ္ရန္ တတြတ္တြတ္မွာလိုက္ၾက၏။ အေဘာင္သွ်င္၌ အားကိုးအားထားျပဳရန္ သားသမီေဆြမ်ိဳးဟူ၍ ေနာက္ထပ္မဟိ။ တဦးတည္းေသာသမီး ၾကာသိန္းျဖဴသည္ သူမ၏လင္ေယာက်္ား ေ၀သႏၱာရာႏိုင္ငံေရးသမားေနာက္သို႔ ပါရမီျဖည့္မင္းသမီျဖစ္ရလီ၏။ ဤသည္မွာ အေဘာင္သွ်င္အားျပဳစုေစာင့္ေလွ်ာက္ရမည့္ တာ၀န္တခုလံုးသည္ က်န္ေတာ္၏ပုခုန္းထက္သို႔ အလိုအေလွ်ာက္က်ေရာက္လာ၏။
ေက်ာက္ေတာ္ျမိဳ႔နယ္ထဲသို႔ တိုက္ရိုက္ျပန္ၾကမည့္ ႏြားကုန္သယ္မ်ားႏွင့္အတူ ခရီလမ္းၾကံဳလိုက္လာ၏။ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား အထပ္ထပ္ကိုေက်ာ္ျဖတ္ရမည့္ လမ္းခရီသည္ အလြန္ၾကမ္းတမ္းပါ၏။ လက္နက္ကိုင္ရခိုင့္ေတာ္လွန္ေရးမ်ား ႀကီးစိုးထားေသာ ေဒသျဖစ္သကဲ့သို႔ ဗမာစစ္တပ္၏အထူးစစ္ဆင္ေရးနယ္ပယ္ျဖစ္၍ စစ္တပ္မ်ားထူထပ္စြာခ်ထားၾက၏။ မည္သိုပင္ဆိုေစ မိမိ၌အေထာက္အထား ျပည့္ျပည့္စံုစံု
ပါလာသည့္အျပင္ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးသမားတဦး၏ သားျဖစ္နီမႈကို မည္သူမွသိမည္မထင္။ ထို႔ေၾကာင္းပင္ ေက်ာက္ေတာ္ျမိဳ႔နယ္ ပီေခ်ာင္းဖ်ား၌ ခ်ထားေသာ ဗမာစစ္တပ္မ်ားမီးျမန္းစစ္ဆည္းျခင္းမွ ေအာင္ျမင္စြာလြတ္ေျမာက္လါပါ၏။ ႏြားကုန္သယ္မ်ားႏွင့္ လမ္းခြဲ၍ ေက်ာက္ေတာ္ျမိဳ႔သေဘၤာဆိပ္ဟိ ထမင္းဆိုင္တဆိုင္၌ ေက်ာက္ေတာ္စစ္ေတြ သေဘၤာအဆင္းကိုေစာင့္ယင္း တည္းခိုနီလိုက္၏။ ေက်ာက္ေတာ္ႏွင့္တဖက္ကမ္းမွ ေက်ာက္ေတာ္ေတာင္ေစတီႀကီးသည္ ဗုဒၶသမိုင္း၊ ရခိုင္႐ို႔၏ေျပာင္ေျမာက္ခေသာ သမိုင္းမ်ားကို ရင္၀ယ္ပိုက္လ်က္ မားမားမတ္မတ္ရပ္ကာ သမိုင္းတေခါတ္ကို ၾကံၾကံခံလ်က္၊ သမိုင္မွန္ႏြံမနစ္ေသာ ေနာက္တႀကိမ္ေတာက္ေျပာင္လာမည့္ သမိုင္းသစ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္နီဟန္ေပၚ၏။ အလြန္ပင္ခန္႔ညားေဌ၀ါပ၏။ သမိုင္ဟူသည္ ပတၱျမား၊ ပတၱျမားမွန္ႏြံေအာက္မကၽြံဟူေသာ ပညာဟိမ်ား၏စကား အလြန္ပင္မွန္လွပါ၏။ တည္းခိုနီေသာထမင္းဆိုင္ရွိမွ ထိုင္လ်က္ ေက်ာက္ေတာ္ေတာင္ႀကီးအား ေငးေမာၾကည့္လ်က္ ဤသို႔ေသာသမိုင္းအခ်ိန္အ၀ါႀကီးမားမႈေၾကာင့္ သားသမီပစ္၊ မယားပစ္၊ ေဆြမ်ိဳးပစ္လ်က္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံကာ တိုင္ျပည္နန္႔လူမ်ိဳးအတြက္ အဖက္ဖက္မွသက္စြန္႔ႀကိဳးပမ္းခေသာ၊ ႀကိဳးပမ္းနီၾကေသာ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္မ်ားအား အထူးၾကည္ညိဳေလးစားမႈႏွင့္အတူ ရခိုင္ျပည္ႀကီးလြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏိုင္ၾကပါစီ…ဟု အားပီးအားေျမႇာက္ျပမိ၏။ ရခိုင္ျပည္ႀကီး ကမၻာတည္သ၍ တည္တမ္းႏိုင္ပါစီ..ဟုလည္း ရည္သြမ္းမိ၏။
လမ္းခရီးတေလွ်ာက္လံုး ၿခီက်င္ေလွ်ာက္လာရေသာေၾကာင့္ ေညာင္းညာနီ၏။ တကိုယ္လံုးလည္းကိုက္ခဲနီ၏။ ေစာေစာအိပ္ရာ၀င္ထားမွ ေကာင္းမည္။ မိုးမလင္းခင္ သေဘၤာလက္မွတ္ျဖတ္ထားရန္၊ နီရာဦးယူထားရန္ အေရးႀကီး၏။ ေစာေစာစီးစီး လွဲေယာင္းနီလိုက္၏။
ထမင္းဆိုင္တခုလံုးဓါတ္မီးမ်ားျဖင့္ ရုပ္တရက္ထိမ္လင္းလား၏။ ဂ်ီသရီး၊ ဂ်ီဖိုးေျပာင္း၀မ်ား က်န္ေတာ္ထံသို႔ ယင္ျမန္စြာဆိုက္ေရာက္လာ၏။ က်န္ေတာ္မ်က္စိျပဴးလား၏။ ျဗဳန္းဒိုင္း၀င္ေရာက္လာေသာ စစ္ဖနပ္ခြာတဖက္သည္ က်န္ေတာ္ရင္၀သို႔ၿပီး၀င္လား၏။ ေနာက္ဘုတ္ဖနပ္တဖက္သည္ က်န္ေတာ္၏မ်က္ႏွာကို ေရာင္စံုပတလံုးမ်ားေတာက္ေအာင္ နမ္းလိုက္၏။ ႏွာေခါင္းမွ သြီးစက္မ်ားျဖာထြက္လား၏။ သနပ္ေဘာင္မ်ား ေနာက္ကုန္းသို႔ တဘုန္းဘုန္းႀကြီက်ာလာၾက၏။ ရင္ညြတ္ကို ေျပာင္း၀ျဖင့္အႀကိမ္းမ်ားစြာ ထိုးသတ္ၾက၏။ နားႏွစ္ဖက္မွ သြီးစက္မ်ားယိုထြက္လာ၏။ သြားမ်ားငလွ်င္လႈပ္လားၾက၏။ ထမင္ဆိုင္၀မွ ေက်ာက္ခ်လိုက္သည္ကိုသာ အသိစိတ္၌မွတ္မိ၏။ က်န္ေတာ္၏အသိအာ႐ံုတခုလံုး ႏွစ္ျခစ္စြာ အိပ္ေမာက်လားရပါ၏ေလာ။
မ်က္ႏွာသို႔ရီစက္မ်ား သြန္က်လာသည္။ က်န္ေတာ္လန္႔ႏိုးက်လား၏။ ခႏၶာကိုယ္တခုလံုး တံုခါနီ၏။ နာၾကင္နီ၏။ မ်က္ႏွာတခုလံုးလည္း စည္တင္းသကဲ့သို႔ ေရာင္တင္းနီ၏။ ေနာက္ကုန္း၊ ရင္ဖတ္မ်ားလည္း ေအာင့္နာနီ၏။ ၿခီေထာက္ကိုတခ်က္ ဆြဲမိ၏။ က်န္ေတာ့္ၿခီေထာက္ႏွစ္ဖက္စလံုး ဆြဲမပါလာ။ မ်က္ခုန္းဖံုးနီေသာ မ်က္စိတစံုကို အားဓမၼဖြင့္၍ ရွာၾကည့္လိုက္သည္။ ၿခီႏွစ္ဖက္စလံုး ထိပ္တံုးၾကားကို ေရာက္နီ၏။ ပထ၀ီၿမီႀကီး အီစက္မႈေၾကာင္း အလြန္ခ်မ္းလာ၏။ တဟိန္႔ဟိန္႔ႀကိဳင္းလ်က္ မိဘမ်ားအားတမ္းတမိ၏။ ဘုတ္ဖနပ္တစံု က်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာရွိ၌ရပ္လ်က္ “ဟဲ….ယခိ၊ ယခိ” ယိ့သပ္သပ္ေခၚနီသည္။ မ်က္လံုဖြင့္၍ၾကည့္မိသည္။ “ယခိ..သတိယၿပီလား၊ မင္းနာနည္ဘာလဲ”။ “ဦးေက်ာ္သိန္း” လွ်ာလံု၍ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ အံေဘာင္မ်ား၊ လွ်ာရင္းမ်ား မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္နာၾကင္နီ၏။ “ဘယ္လို….ဥ္ီးေက်ာ္သိန္း..ဟုတ္လာ။ မွန္မွန္ေျပာ၊ မေျပာယင္ အေသသတ္ပစ္မယ္….ၾကားလာ” ေဟာက္ေငါက္လာ၏။ “အေဖနာမည္ ဘယ္လိုေခၚေလ။” “ဦးသာဇံ” “ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ” “ဘဂၤလားဒါခ်္”။
လြယ္ထားေသာသနပ္ကို ဘဲသို႔လႊဲလိုက္ၿပီး၊ က်န္ေတာ္မ်က္ႏွာနား ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ “အဲဒီမွာ ဘာသြာလုပ္ေလ” မၾကားရ၍ အနားကပ္မီးလာသည္။ “ညီေလ၊ ညီမေလးေတြကို မိမိနဲဘာဘာတို႔ဆီလိုက္ပို႔ခဲတယ္။” “မင္းမိဘေတြ ဘဂၤလားဒါခ်္မွာ ဘာလုပ္ေလ။ ဖာခံေနက်တာလား” မိဖႏွစ္ပါးအားေစာ္ကားလိုက္၏။ “ဒီမိုကေရစီ ဖာခံေနတာလား…ဟုတ္လာ” ပို၍ယုတ္မာလာ၏။ “ဆိုင္ေယာင္းေနက်တယ္။” “မေအလိုး ညာေနေသးတယ္” ေအာ္ဆဲလိုက္ၿပီး က်န္ေတာ့္ဆံပင္ကို ဆြဲဆုပ္ကိုင္လိုက္လ်က္ တညဇာလံုး အသတ္ခံထားရေသာမ်က္ႏွာ ဖူးေရာင္မဲညိဳနီသည္ကို လက္၀ါးျဖင့္ထပ္၍ ပိတ္သတ္လိုက္သည္။ မ်က္လံုးမ်ားျပဴးထြက္လားမတတ္ ခံစားလိုက္ရ၏။ ႏွာေခါင္းမွ သြီးေတာက္မ်ားယိုထြက္က်လာ၏။ တဆပ္ဆပ္ခါနီေသာ က်န္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာကို ၿမီႀကီးသို႔ ေဆာင့္ခ်လိုက္ကာ၊ ရင္ညြတ္ကို ဒူးငုတ္ျဖင့္ ေထာင္းခ်လိုက္သည္။ ပါးစပ္မွ သြီးခဲမ်ားေအာ့ထြက္လာ၏။ စစ္သားသံုးေလးေယာက္ အခန္႔ထဲ၀င္လာၾကၿပီး က်န္ေတာ္အား ထိပ္တံုးမွျပန္ျဖဳတ္ကာ ၿခီေထာက္ႏွစ္ေခ်င္းကို ပူးခ်ိဳင္လ်က္ ေဇာတ္ထိုးမိုးျပန္ တြဲေလာင္းခ်ိဳင္ထားလိုက္သည္။ မ်က္ႏွာကို အ၀တ္ဖဲ့ျဖင့္ခ်ဳပ္ထားၾကသည္။ ၀တ္ထားေသာ အက်ႌ၊ ဒေယာမ်ားကို ဆြဲခၽြတ္လိုက္ၾကသည္။ အ၀တ္မဲ့ကိုယ္ခႏၶာအား လိပ္ေက်ာက္ပုတံုးျဖင့္ အဆက္မျပတ္ တဖ်ိန္းဖ်ိန္းသတ္ၾကသည္။ ေနာက္ကုန္း၊ ရင္ဖတ္၊ ၀မ္းေၾကာမ်ားမွ သြီးစက္မ်ားယိုထြက္က်လာ၏။ တြဲေလာင္းခ်ိဳင္ထားရာ ေဂါင္းေအာက္မွာ ရီျဖည့္ထားေသာ စည္ပိုင္၌ က်န္ေတာ့္ေဂါင္းကို ျမႇဳတ္လိုက္၊ ေဖၚလိုက္ႏွိပ္စက္ၾကသည္။ လံုး၀မခံႏိုင္သည့္ေနာက္ဆံုး ညီးငယ္ညီမငယ္မ်ားအား မိဖထံသို႔ လိုက္ပို႔ခေၾကာင္း၊ ဖခင္သည္ Arakan League for Democracy (ALD ရခိုင္ီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္) ပါတီ၀င္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လက္ဟိဘဂၤလားဒါခ်္ႏိုင္ငံဆိုင္ရာ တာ၀န္ခံဥကၠဌျဖစ္ေၾကာင္း အမွန္တိုင္းယွင္းျပလိုက္ရ၏။
မီျမန္းစစ္ေဆးၿပီးေနာက္ တြဲံေလာင္းခ်ိဳင္ထားရာမွ ျပန္ျဖဳတ္လိုက္ၾကသည္။ က်န္ေတာ္အားလကၻက္ရည္တခြက္တိုက္ၾကၿပီး၊ ဆီးကရက္တလိပ္ကို မီးစြဲလို႔ပီးလာ၏။ ဆီးကရက္ႏွင့္ လကၻက္ရည္ကိုေသာက္ရန္ကား က်န္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းမ်ား မစြမ္းသာေခ်။ က်န္ေတာ္ပါးစပါထဲ ၿဖဲ၍ေလာင္းထည့္ၾကသည္။ က်န္ေတာ္ဆီးကရက္ကို ခ်ိပ္ေသာက္လိုက္သည့္ေနာက္ မ်က္လႊာမ်ား မ်က္စိမ်ားအား တခါးပိတ္က်လာသည္။ ကိုယ္ခႏၶာေညာင္းညာလာသည္။ တျဖည္းျဖည္း က်န္ေတာ္အိပ္ခ်င္လာ၏။ အေမွာင္ခန္းထဲမွာ ႏွစ္ရက္လံုးလံုး အိပ္ေပ်ာ္လားၿပီးေနာက္၊ က်န္ေတာ္အား ေနာက္တခန္းသို႔ေျပာင္း၍ ဆီးထိုး၊ ဆီးပြတ္လုပ္ၾကၿပီး၊ ေက်ာက္ေတာ္တရားယံုး၌ ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္သူမ်ားအား သတင္းပီးအမႈျဖင့္ က်န္ေတာ္အားတရားစြဲဆိုလိုက္ၾက၏။
ေက်ာက္ေတာ္ေထာင္ခ်ဳပ္ထဲ၌ (၆) လခန္႔ထားၿပီးေနာက္ စစ္ေတြေထာင္သို႔ ေထာင္ေျပာင္းလိုက္ၾကသည္။ ေက်ာက္ေတာ္စစ္ေတြ သေဘၤာထက္၌ ၀ိုင္ၾကည့္ခံရသည္။ မည္သူတဦးတေယာက္မွ် က်န္ေတာ္အား စကားစပ္ေျပာခ်င္ၾကဟန္မေပၚ။ သို႔ေသာ္ က်န္ေတာ္အနီးအနားဟိသူမ်ားထံမွ ဆီးလိပ္ေတာင္းေသာက္ၾကည့္သည္။ တခ်ိဳ႔ကလည္းမပီးခ်င္ၾကသည့္အျပင္ အထင္အျမင္မခ်င္းေသာမ်က္ႏွင့္ ၾကည့္ၾက၏။ တခ်ိဳ႔ကလည္း အိပ္ထဲကဖက္ဆီးလိပ္မ်ားထုတ္ပီးၾက၏။ စစ္ေတြဆပ္ရက်ေခ်င္း သေဘၤာဆိပ္၌လည္း လူမ်ားက်န္ေတာ္အား၀ိုင္းအံုၾကည့္နီၾကသည္။ က်န္ေတာ္၏ကိုယ္ခႏၶာတခုလံုး ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္၊ အမာရြက္မ်ားႏွင့္ ျပည္ခ်ံနီ၍ မည္သူမွ မွတ္မိပံုမေပၚ။ ရုပ္သြင္ေျပာင္းနီေသာ ဦးေက်ာ္သိန္း၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေနာက္ျပန္လက္ထိပ္ခတ္ထားသည္ကို ၀ိုင္ၾကည့္ၾကဟန္ေပၚ၏။ က်န္ေတာ္ မ်က္ႏွာမေဖၚ၀ံ့ေအာင္ပင္ ရွက္နီ၏။
စစ္ေတြေထာင္တြင္း၌ က်န္ေတာ္အား ရာဇ၀တ္မႈႀကီးသူမ်ား၊ ႀကိဳးစင္တင္ရန္ထားေသာ ေထာင္သားမ်ားႏွင့္အတူ တိုက္ပိတ္ထား၏။ ညီငယ္ေအာင္သိန္းႏွင့္ အေဘာင္သွ်င္ရို႔အား ဆက္သြယ္ရန္ အလြန္ခက္ခဲ့နီခ်ိန္ ရမာန္းတပါတ္ယံုးခ်ိန္းက်ေသာနိ႔ တရားယံုးအခ်ဳပ္ခန္းထဲ၌ မွတ္မထင္ဘဲ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ႏွင့္ တြိ႔ခြင့္ရလိုက္၏။ သူငယ္ခ်င္းအား စာတိုတေစာင္ကို ညီျဖစ္သူေအာင္ေက်ာ္သိန္းထံ ေရာက္ေအာင္ပို႔ပီးရန္ ကုူညီေတာင္းလိုက္ရ၏။
အခန္း (၄)
“ေအာင္ေက်ာ္သိန္း၊ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း” အသံတုန္တုန္ျဖင့္ အေဘာင္သွ်င္ေအာ္ေခၚသံၾကားရေသာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းသည္ ရီဆိုင္းထမ္းကို ဒရြင္းစည္ပိုင္းနား ေမွ်ာင္ခ်ထားလိုက္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကိုခါးေထာက္လ်က္ “ဇာေလ… ကၽြိ႕ကၽြိ႕ေခၚနီေရ၊ ရီမျပည့္သိမ့္။ ရီခပ္ရဖို႔သိမ့္။ ဇာလုပ္ဖို႔လဲ ေခၚစြာ” စိတ္ဆိုးဆိုးျဖင့္ျပန္မီးလိုက္သည္။ “အေဘာင္သွ်င္တခုေျပာေမ၊ ေဒမာ စာတေစာင္ေရာက္နီေရ။ ဇာေလခ်င့္ ဖတ္ၾကည့္ဇမ္”ေျပာယင္း အိမ္ရွိသို႔ထြက္လာေသာ အေဘာင္သွ်င္လက္မွ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း စာကိုလွမ္ယူဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္။
သို႔
ညီေခ် ေအာင္ေက်ာ္သိန္း
ရက္စြဲ ၆၊ ၀၇၊ ၉၉
အားကိုးႀကီးစြာနန္႔ အကိုႀကီးစာရြီးသတင္းပို႔လိုက္ေတ။ အကိုႀကီး ဘဂၤလားဒါခ်္က ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကို လိုက္ပို႔လို႔အျပန္ခရီးမာ ႏြားကုန္သယ္တိသတင္ပီးေရအတြက္ေၾကာင့္ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႔ထက္မာ စစ္တပ္နန္႔စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္လိုက္ကတ္ေတ။ ေအကု စစ္ေတြေထာင္ကို ေရာက္နီေရ။ အကိုႀကီးကို တိုက္ပိတ္ထားေရ။ တေယာက္နန္ေလ့ ဆက္သြယ္မရစြာ (၄) လ ေလာက္ၾကာလားပ်ာ။ ေထာင္ထဲမာ တေယာက္တည္းစိတ္ကိုျဖည့္တင္းၿပီး နီနီရေရ။ အကိုႀကီးမာ ဒေယာ၊ အက်ႌ၊ ပဆို တခုလည့္မဟိ။ သမာန္တလင္းထက္မာ အ၀တ္မဲ့အိပ္နီရေရ။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရက ႏွိပ္စက္လို႔ အကိုႀကီး က်န္းမာေရး ေကာင္းနီမေကာင္းျဖစ္နီေရ။ အထက္က ေဖၚျပထားေရ ပစၥည္းတိကိုယူလာၿပီးေက ေထာင္၀င္စာတေခါက္ လာတြိပါေ၀…..ညီေခ်…..
မင္းအကိုႀကီး
ဦးေက်ာ္သိန္း
စစ္ေတြေထာင္
“သီ……..သီ…….၊ ေလးဆယ္ငါးခါ…သီ။ မင္းမသီေက…အသူသီဖို႔လဲေ၀ အကိုႀကီး။ မင္းကို ငါအျမႇဳတ္ထြက္ေအာင္ ေျပာလိုက္ေတ။ အေခ်တိကို လိုက္မပို႔ခီကဲ့။ မင္းဒုကၡကို မင္းခံ၊ ငါနန္႔တခုေလ့မဆိုင္” ေဒါသႀကီးတတ္ေသာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းသည္ အန္ႀကိတ္ျမည္တြန္လိုက္၏။ “ဇာေလခ်င္ မင္းအကိုႀကီး ဇာျဖစ္နီေလ။ အေဘာင္သွ်င္ကိုခ်က္ ေျပာျပပလင္” သိခ်င္ေဇာႀကီးျဖင့္ မီးလာေသာ အေဘာင္သွ်င္အား ေနာက္တႀကိမ္ အသံထြက္ဖတ္ျပလိုက္သည္။ “ဘုရား…..ဘုရား….ဒုကၡငရဲႀကီး” ျမည္တြန္လ်က္ သူမ၏ပါးရီလိပ္မ်ားၾကားသို႔ မ်က္ရည္စက္မ်ား ျဖတ္စီးဆင္းလားၾက၏။ “ဇာေလာက္ဒုကၡ ေရာက္နီလိမ့္ေမ မသိၿမီးေခ်။ ဦးေက်ာ္သိန္းကိုလားတြိကတ္ေမနန္႔ ၿမီးေခ်နန္႔” အားကိုးမဲ့စြာမီးလာ၏။ “အေဘာင္သွ်င္လားတြိခီ……ငါမတြိ။ ယင္းသူကို ယင္းေလာက္ေျပာလိုက္ေတ အေခ်တိကို လိုက္မပို႔ခီကဲ့။ သားသမီးကို ဂရုမစိုက္ေတမိဖကို ဇာလုပ္ဖို႔လိုက္ပို႔ဖို႔လဲ့။ ငါရို႔တိကို ကျမင္းလို႔မြီးပစ္ခစြာလာ။ သားမစစ္သမီးစစ္ ထြက္ၿပီးလားခကတ္ေတ။ သားသမီးကိုမစစ္ေတမိဖကို သားသမီးကစစ္ရဖို႔လား။ ယင္းသူဒုကၡကို ယင္းသူခံ…ငါနန္႔တခုေလ့မဆိုင္။ တြိ႔ခ်င္ေက အေဘာင္သွ်င္လားတြိ႔ခီ။ ငါမတြိ႔” အေဘာင္သွ်င္ကို ေငါက္ေအာ္ျပာဆိုၿပီး ေအာင္ေက်ာ္သိန္း ရီဆိုင္းထမ္းကိုထမ္းလ်က္ ရီခပ္ထြက္လားလီ၏။
ေထာင္တြင္းထဲ၌ ႏွစ္တာရွည္ေထာင္ဒါဏ္က်နီေသာ ေထာင္သားတဦး က်န္ေတာ့္ေထာင္တန္းခါး၀ရွိမွာရပ္လ်က္ “ဦးေက်ာ္သိန္း…..မင္းဖနာေမ ဇာေခၚေလ” မီးလာ၏။ “ဦးသာဇံ….” “အိမ္ကလူလာတြိ႔ေရ….ငါေနာက္ကို လိုက္ပါလတ္ ေ၀း” က်န္ေတာ္လည့္ ေထာင္၀င္စာလာတြိ႔ရာနီရာသို႔ ဥိးေဆာင္လားနီေသာ ထိုေထာင္သားေနာက္သို႔ လိုက္လာ၏။
သံဇာကာေပါက္မ်ားၾကားမွ အိုမင္းမစြမ္းေရာက္နီေသာ အေဘာင္သွ်င္၊ ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္းရို႔ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရ၏။ စိတ္ထဲ၌ ၀မ္းေျမာက္အားတက္မိေသာ္လည့္ အေဘာင္သွ်င္သည္ ရုပ္ပ်က္နီေသာ က်န္ေတာ္အားျမင္လိုက္ရသည့္အခါ ၀မ္းနည္းႀကီးကြဲစြာ ေအာ္ငိုလိုက္၏။ မ်က္ရည္မ်ားသူမ၏ ပါးရီလိပ္ၾကားမ်ားသို႔ ၀င္ၿပီးလားၾက၏။ ပါးရီလိပ္မ်ားၾကားမွ ၿပီးထြက္လာၾက၏။ “ဦးေက်ာ္သိန္း….ဥိ္းေက်ာ္သိန္း” ေအာင္ေခၚၿပီး သူမစားသံမ်ားရပ္နားလားဟန္ေပၚ၏။ အေဘာင္သွ်င္အား စိတ္ဓါတ္မက်ေအာင္ အားပီးစကားမ်ားေျပာၿပီး၊ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအား ရွိနီငွားရန္တိုက္တြန္းလီ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း၏ ေဒါႆက မီးေတာင္ေပါက္ကြဲလာသကဲ့သို႔ တဟုန္းဟုန္းစီးထြက္လာ၏။ “အေ၀း…..အကိုႀကီး မင္းကိုငါ အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာလိုက္ေတ။ အေခ်တိကိုလိုက္မပို႔ခီကဲ့။ သားသမီးတရြီကိုပစ္လို႔ လင္ေနာက္ကိုလိုက္ပါလားခေရ မိမိေလ၊ ငါရို႔ကိုထက္ ဘာဘာကိုရာခ်စ္ေတ..ေ၀…၊ အမ်ားလူတကာ ေက်ာင္းတက္နီေရအခ်ိန္မာ ငါရို႔လကၻရည္ဆိုင္မာ စပြဲထိုးလုပ္လို႔၊ ကား၀က္ခၽြက္မာ သံခ်ီးျခစ္လို႔ ညီေခ်ညီမေခ်တိ လုပ္ေကၽြလို႔က်န္ခရေရ။ ဘာဘာထြက္လားလို႔မက်ီ၊ ႏိုညႇီမစင္ေရ အေခ်ကိုပစ္လို႔…..ငါရို႔အမိေလ…လင္ေနာက္ကိုရာလိုက္လားခေရ။ ျဖတ္ျဖတ္တီလို႔ လိုက္လားခေရ။ သားသမီးကိုထက္ လင္ကိုခ်စ္ေတေ၀း……။ ကမၻာမီးေလာင္သားေကာင္ကိုရာခုထိုင္ေရေ၀း…….။ လင္ေကာင္ကိုခုထိုင္ေရလို႔မဟိ….မွတ္ထားမင္း။ မိဖ၀တၱရားမက်ီျပြန္ေရ….ေအပိုင္မိဖမ်ိဳးကို…ငါေအာင္ေက်ာ္သိန္း….ဘာဘာဦးသာဇံ၊ မိမိၾကာသိန္းျဖဴရို႔ကို မိဖအျဖစ္က တသက္ပါတ္လံုး စြန္႔လႊြတ္လိုက္ပ်ာေ၀း….အကိုႀကီး။ တရပ္ကြက္လံုးမာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းမာ မိဖမဟိလို႔ ေမာင္းခတ္ေၾကျငာလိုက္ပ်ာ။ သားသမီးမစစ္ေတမိဖကို မိေကာင္းဖခင္လို႔ မေခၚေ၀း………၊ ယင္းပိုင္စြန္႔ပစ္ျခင္းခံရေရ သားသမီးကိုေလ့ မိေကာင္းဖခင္သားသမီးလို႔ မေခၚေ၀း……..မွတ္ထားမင္း။ ေကာင္းေကာင္းရွက္ဖိုေကာင္းေရေ၀ အကိုႀကီး။ ငါ့ကိုငါရွက္ေတ။ ေယဇူနန္႔ လူေတာသွ်င္ေတာကို ငါမလား။ မိဘမဟိဆိုခါမွ ညီးအကိုေမာင္ႏွစ္မေလ့ ဟိသိမ့္လာ။ ေဒမာ မင္းအတြက္ အေဘာင္သွ်င္မာယူခေရ အ၀တ္အစားနန္႔ ထမင္းေျခာက္တပူး ရဲသားဘက္မာထားခယင့္။ လားပ်ာေယ။ ကိုယ့္ျပႆနာကို ကိုယ္ေျဖယွင္။” ေဒါႆမုန္းတိုင္းတိုက္ၿပီး ေအာင္ေက်ာ္သိန္း ေထာင္၀င္စာလာတြိ႔ရာမွ ေနာက္ျပန္လွန္ထြက္လားလီ၏။
ဤအျဖစ္အပ်က္တခုလံုးသည္ မိဘႏွစ္ပါးမွာလည့္ အျပစ္မဟိသလို ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္းမွာလည္း အျပစ္မဟိဟု က်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း သေဘာာေပါက္မိ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအား သေဘာေပါက္နားလည္လာေအာင္ ယွင္းျပရန္ကား ေျပာေပါက္မရလိုက္ေခ်။ မိဘႏွစ္ပါးသည္ အုပ္ခ်ဳပ္သူဗမာစစ္ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ ၄င္းစစ္အာဏာသွ်င္ရို႔၏ သားေကာင္းျဖစ္လာရသလို သူရို႔၏သားသမီးမ်ားသည္လည္း ႏိုင္ထက္စီးနင္းမႈ ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ အသစ္အအံုဖ်က္စီးျခင္းခံလိုက္သည္မွာ ဖိႏွိပ္စိုးမိုးသူရို႔၏ စနစ္ဆိုးေၾကာင္းသာျဖစ္ရ၏။ သားသမီးမ်ားသည္လည္း မိဘရို႔၏ ရင္၀ယ္ေအာက္က ခြဲထုတ္ျခင္းခံလိုက္ရသည္။ ထိုအတူ မိဘႏွစ္ပါးသည္လည္း ခ်စ္လွစြာေသာ သားသမီးမ်ားအား မလွမပခြဲခြာၾကရ၏။ ဤသည္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ခံသူရို႔၏ အျပစ္ကားမဟုတ္။ က်ဴးေက်ာ္လႊမ္းမိုးထားသူရို႔၏ လက္ခ်က္သာျဖစ္သည္။ စနစ္ဆိုး၀ါဒဆိုးသာျဖစ္သည္။ ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္း နားေလႏိုင္စြမ္းနည္းပါးမႈမွာ သဘာ၀မက်ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။ အသက္အရြယ္ႏုငယ္၍သာျဖစ္သည္ဟု ခြင့္လႊတ္မိ၏။ ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္း တနိနိတရက္ရက္ နားလည္သေဘာေပါက္လာလိမၼည္ဟု ေမွ်ာ္လင္းလ်က္ တတြတ္တြတ္ေျပာနီေသာ အေဘာင္သွ်င္၏ စကားသံမ်ားကိုစူးစိုက္ နားေထာင္လိုက္၏။
အခန္း (၅)
လေပါင္းမ်ားစြာၾကာလားခၿပီးေနာက္ အမွတ္မထင္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းထံသို႔ စာတေစာင္ေရာက္လာ၏။ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း စိတ္မပါတပါ စာအိပ္ကိုဖြင့္ဖတ္လိုက္၏။
သို႔
ညီေခ် ေအာင္ေက်ာ္သိန္း
ညီေခ်နီေကာင္းလိမ့္ေမလို႔ ေမွ်ာ္လင္းလ်က္၊ ညီေခ်ဘ၀အျပင္ဘက္က ေတာ္စပ္နီေရ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ခ်စ္ခင္စြာနန္႔ စာရြီးလိုက္ေတ။ စိတ္တိုင္မက်ေက ေအစာကိုဆုတ္ျဖဲ ၀ဲသတ္ပစ္လို႔ရေရ။ မင္းသေဘာမက်ေရ အေၾကာင္းအရာတခုကို အကိုႀကီးယွင္းျပေမ။ စိတ္ရွည္ရွည္ထားဖတ္ၾကည့္။ မင္း ဘာဘာနန္႔မိမိရို႔ကို အထင္လြဲနီေရစိတ္ ကေကာင္းႀကီးထြား နီေရ။ ယင္းအတြက္နန္႔ အကိုႀကီးစိတ္မေကာင္း။ စိတ္မခ်မ္းသာ။ ဘာဘာနန္႔မိမိရို႔သိေက ဇာေလာက္ခံစားရကတ္ေမ မသိ။ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ကတ္ရဖို႔စြာ ေသခ်ာေရ။
က်ဴးေက်ာ္သူအာဏာသွ်င္စနစ္ဆိုက ငါရို႔မိသားစုကို အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီလိုက္ေတ။ ခြဲျခမ္းလိုက္ေတ။ မင္းနားေလေအာင္ အကိုႀကီးယွင္းျပေမ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မာ ၈၈၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚထြက္လာေရ။ ဒီမိုကေရစီနန္႔ စစ္မွန္ေရ၊ အမ်ိဳးသားအုပ္ခ်ဳပ္ပိုင္ခြင့္ပါ၀င္ေရ ဖိုင္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ထူေထာင္ဖို႔ႀကိဳးစားလာကတ္ေတ။
ဒီမိုကေရစီအေရးျခင္းေၾကာင့္ ၁၉၉၁ ခုမာ ပါတီစံုရြီးေကာက္ပြဲကို စစ္အာဏာသွ်င္ရို႔ စိတ္မအီမသာ လုပ္ပီးရေရ။ ေအရြီးေကာက္ပြဲမာ ရခိုင့္ဒီမိုကေရစီအဖြဲခ်ဳပ္က တတိယအမ်ားဆံုး မဲႏိုင္ခေရ။ ယင္းရခိုင့္ဒီမိုကေရစီအဖြဲခ်ဳပ္မာ ငါရို႔ဘာဘာေရ စစ္ေတြျမိဳနယ္အတြင္းမာ တက္ၾကြေရ လူငယ္ပါတီ၀င္တဦးျဖစ္လာေရ။ တိုင္ျပည္နန္႔ လူမ်ိဳးအတြက္ ျပည္တြင္းထဲမာၾကိဳးစာနီယင္း စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက တက္ၾကြေရ လူငယ္ရို႔ကို လိုက္ဖမ္းမႈေၾကင့္ မလႊဲမေယွာင္သာ ႏိုင္ငံျခားကိုထြက္ၿပီးလားရေရ။
ဘာဘာႏိုင္ငံျခားမာ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ယွားလို႔ ငါရို႔မိမိကို ဗမာစစ္ေထာက္လွမ္းေရးရို႔ စစ္ေဆးေရးစခန္းမာ ဖမ္းယူေခ်ဳပ္ေႏွာင္ၿပီးေက စစ္ေဆးျခင္းခံရေရ။ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ခံရေရ။ ယငေနာက္မာ တပါတ္တႀကိမ္ အိမ္မာဟိေၾကာင့္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးစခန္းကို လူကိုယ္တိုင္ သတင္းလားပီးရေရ။ ညာဥ့္နိမေယွာင္ အခ်ိန္တိုင္မာ ေခၚယူစစ္ေဆးခံရေရ။ မင္းအသိ..ေ၀…ညီေခ်။ မင္းကိုယ္တိုင္မ်က္ျမင္ကိုယ္တြိ႔ တေယာက္ဟုတ္ေတ မဟုတ္လား။ ယင္းပိုင္စစ္ေဆးမီးျမန္းနီခ်ိန္မာ ငါရို႔မိခင္ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ သတ္ပုတ္ညႇင္းဆည္းခကတ္ေတ။ မိခင္နန္အျမဲကပ္ပါတတ္ေတ ၀ါ၀ါခိုင္ကို အမိရင္ခြင္က ယူၿပီးေက “လာ…အေဖနဲ႔လာ။ ဖေအတူ သမီးေလး၊ အေဖသမီးေလး…..အေဖဆီကိုလာ” ဖမစစ္ဗမာစစ္သားရို႔က အမ်ိဳးမ်ိဳးကဲရဲ့တိုင္ထြာ ကတ္ေတ။ ယင္းပိုင္ ပစအပုတ္နန္႔ ယုတ္မာတိုင္ထြာျခင္းခံရေရ။ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ အႏိုင္က်င္ခံရစြာက ဇာေလာက္မ်ားလိမ့္ေမ မသိ။ စိတ္ပိုင္ဆိုင္ရာ ဖိႏွိပ္မႈခံရေရ။ ငါရို႔ဖခင္ကို ျပန္ေခၚမပီးႏိုင္ေက ႏွစ္ရွည္ေထာင္ခ်ဖိုထိ ျခိမ္းေျခာက္လာလို႔ မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီးေက ႏိုညႇီမစင္ေရ ၀ါ၀ါခိုင္ကို ပစ္ပနာ ဘာဘဟိေရဘဂၤလားဒါခ်္ကို တိတ္တိတ္ေခ် ခိုးထြက္လားရစြာျဖစ္ေတ။
အေ၀…ညီေခ်၊ အကယ္၍ မင္ရာခြဲစိတ္ကုႆေရ ဆရာ၀န္တေယာက္ဆိုေက ငါရို႔မိခင္ရင္ထဲမာ ႀကိတ္မွိတ္ခံစားနီရေရ-ခ်င္းျပလိုနားမလည္ႏိုင္ေရခံစားခ်က္တိ၊ ျဖီဖ်က္လိုမရႏိုင္ေရ ေ၀ဒနာ၊ ကုႆလို႔ မေပ်ာက္ကင္းႏိုင္ေရ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္တိ၊ ေျဖဖ်က္လိုမရႏိုင္ေရ အမာရြက္အက်ိတ္အခဲတိကို- ခြဲစိတ္ၾကည့္ေက ေကာင္းေကာင္းတြိ႔ရလိမ့္ေမ။ ေအပိုင္ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို မွ်ယူခံစားၾကည့္စြာကလြဲလို႔ တျခားနည္းနန္႔ မတြိ႔မျမင္ႏိုင္၊ ကုႆဖို႔ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္။ ရဲမယ္၊ စစ္မယ္မဟိေရ ရခိုင္ျပည္ထဲက ဗမယစစ္ေထာက္လွမ္းေရး ေယာက်္ားတိၾကားထဲမာ အမ်ိဳးသမီး (ငါရို႔မိမိ) တေယာက္တည္း ညာဥ္ံမေယွာင္ စစ္ေဆးမီးျမန္းခံရမႈ၊ ဆဲရဲတိုင္းထြာျခင္းခံရမႈတိေရည အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ လံုျခံဳမႈအခြင့္အေရးကို ဇာေလာက္ထိခိုက္၊ ခ်ိဳးေဖာက္ခံနီခရေရဆိုစြာ မင္သိယင့္လား။ နားလည္ယင့္လား….ညီေခ်။ အဲ…ေ၀…ယင္းပိုင္အလားတူ အျဖစ္အပ်က္တိ ရခိုင္ျပည္တြင္းထဲမာ အမ်ားႀကီး။ လူမသိဘဲ ဖံုးကြယ္ခံထားရေရ အျဖစ္အပ်က္တိေလ့ အေျမာက္အမ်ား။ စီးပြားေရး လုပ္ခ်င္လို႔ သမီးအပ်ိဳစင္ကို ဗမာစစ္သား၊ ေထာက္လွမ္းနန္႔ ပီးစပ္လိုက္ရေရ သာဓကတိ စစ္ေတြျမိဳ႔မာထဲ တပံုႀကီး။ ေပၚတာဆြဲမခံခ်င္လို႔ သမီးကညာကို စစ္သားနန္႔ ခ်ပီးလိုက္ရေရ ဥပမာတိ ေက်ာက္ေတာ္ျမိဳ႔နယ္၊ ပလက္၀ျမိဳ႔နယ္၊ ပုဏၰားကၽြန္းျမိဳ႔နယ္၊ ေျမာက္ဦးျမိဳနယ္၊ ရေသ့ေတာင္၊ ဘူးသီးေတာင္၊ ေမာင္ေတာျမိ္ဳ႔နယ္တိမာ တပံုပံုလို႔။ နယ္စပ္ရြာေခ်တိမာ စစ္တပ္က၀င္လာေက သားလင္ကို ကင္းေစာင့္ခိုင္ၿပီးေက သားသမီး၊ သားမယားရို႔ စစ္သားအလိုက် အေပ်ာ္ေတာ္အျဖစ္ ဆက္ႆရေရ။ ရခိုင္ျပည္အႏွံ လားစံုစမ္းၾကည့္ေက မင္းေကာင္းေကာင္းသိနားလည္လိမ့္ေမ။ သေဘာေပါက္လိမ့္ေမ။
သူရို႔သြီးသားထဲက မြီးထုတ္လိုက္ေတ သားသမီးကိုမခ်စ္၊ မသနား၊ မစာနာ၊ မၾကင္နာဆိုစြာ ေအာေလာလူဘံုမာ မဟိေ၀ ညီေခ်။ မင္းၾကားဖူးဖို႔ ဘုရားဆုပန္ေရ ေ၀သႏၱရာမင္းႀကီး သူရင္၀ယ္သားသမီး ဂနာနန္႔ဇာလီကို ဒူဇကၠာပုဏၰားႏွိပ္စက္စြာကို မျမင္ႏိုင္လို႔ သံလွ်က္ကိုဆြဲမိလို႔ ဘုရားအျဖစ္ကို တဘ၀ေနာက္က်လားရလီေရ။ ယင္းခ်င့္ေရ သားသမီးရို႔အေပၚထားေရ မိဘရို႔ေမာတၱာျဖစ္ေတ။ အမ်ိဳးသမီးဂုဏ္သိကၡာ၊ လံုျခံဳကိုထိပါးနစ္နာျခင္းခံလိုက္ရေရ ငါရို႔မိခင္ သားသမီးမစစ္ဘဲ တိုင္းတပါးကို ထြက္ၿပီးလားရျခင္းေရ ညီေခ်ေအာင္ေက်ာ္သိန္းကို မခ်စ္လို႔ကားမဟုတ္။ အစ္ကိုႀကီးရို႔၊ ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကို မခ်စ္၊ မၾကင္နာ၊ မသနားလို႔ကား မဟုတ္ေ၀ ညီေခ်။ ဗမာစစ္အာဏာသွ်င္ရို႔ စနစ္က မိဘႏွစ္ပါးနန္႔ (ငါရို႔) သားသမီးရို႔ကို ခြဲျခားထားလိုက္စြာရာျဖစ္ေတ။ ေအပိုင္ စနစ္ဆိုးတိကို ဖယ္ယွားပစ္ဖို႔ မိမိေရ ဘာဘာႏိုင္ငံေရးသမားနန္႔ ပူးေပါင္းလားစြာေရ ေကာင္းေကာင္းဂုဏ္ယူဖို႔ေကာင္းေရ။ အလြန္ျမင့္ျမတ္ေတ လုပ္ငန္းျဖစ္ေတ။ အနႏၵကုသိုလ္ေလ့ ေျမာက္ေတ။ ေအပိုင္စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးကို လူတိုင္မစြမ္းႏိုင္။ လူတိုင္းလူတိုင္းမာ မ်ိဳးခ်စ္ဟိကတ္ေကေလ့ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္၊ မ်ိဳးခ်စ္ေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္လာဖို႔မလြယ္ကူ။ မ်ိဳးခ်စ္ရို႔မည္သည္မာ အလံုးစံုကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ၿပီးေက တိုင္ျပည္နန္႔လူမ်ိဳးအတြက္ အက်ိဳးေဆာင္ကတ္ေတ။ ေအပိုင္လူသားထဲမာ ငါရို႔မိဘ-ဘာဘာနန္႔မိမိရို႔ေလ့ ပါ၀င္လိမ့္ေမ။ ညီေခ်…မိမိနန္႔ဘာဘာရို႔ တိုင္းျပည္နန္႔လူမ်ိဳးအတြက္ တစြမ္းတစ အက်ိဳးေဆာင္မႈကို ဂုဏ္ယူလိုက္ပါ။
ဟုတ္ေတ ညီေခ်ေျပာစြာမွန္ေရ။ ဘာဘာအိမ္က ထြက္ၿပၤီးလားခရေရေနာက္ပိုင္မာ ငါရို႔ညီအစ္ကိုယ္ ေမာင္ႏွစ္မတေတာ ေက်ာင္းထြက္လိုက္ရေရ။ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးေရ ေက်ာင္းသူငယ္ခ်င္းရို႔ကို ေၾကာခိုင္ၿပီးေက လကၻရည္ဆိုင္၊ ကား၀က္ခၽြက္မာ ၀မ္းေရးအတြက္ ရံုးကန္ရေရ။ ငါရို႔ပညာေရး အခ်ိန္မတန္ဘဲ ႀကီြက်ပ်က္စီးလားရေရ။ ဘာဘာရာ ရခိုင္ျပည္ထဲမာ ဟိနီခေက ေထာင္နန္းစံလို႔ရာ ဟိနီလီဖို႔စြာ ေသခ်ာေရ။ ရုပ္ပိုင္ဆိုင္ရာ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေ၀ဒနာတိကို ေထာင္နန္းစံလို႔ ခံစားနီရဖို႔အစား မိသားစုအတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခံစားပ်ာ ႏိုင္ငံျခားမာခိုလႈံၿပီးေက တိုင္ျပည္နန္႔လူမ်ိဳးအတြက္ တစြမ္းတစႀကိဳးစားအားထုတ္နီရစြာက ပိုလို႔အက်ိဳးဟိေရ။ ဘာဘာကို ပိုလို႔အသက္ရွည္စီေရ။ တိုင္းတပါးကို ထြက္မေရာက္ႏိုင္ဘဲ ေထာင္နန္းစံနီကတ္ေတ။ ရာေပါင္းမ်ားစြာ ရခိုင္တိုင္ခ်စ္ျပည္ခ်စ္တိ ရခိုင္ျပည္ေထာင္ထဲမာ ေ၀ဒနာခံစားနီရကတ္ေတ။ တခ်ိဳ႔ကကိုယ္အဂၤါပ်က္စီးလားေအာင္ထိ သတ္ပုတ္ခံရကတ္ေတ။ တခ်ိဳ႔က ေထာင္ထဲမာ သက္စြန္႔လားကတ္ရေရ။ ဇာမဟုတ္ေတ ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကို လိုက္ပို႔ခီလို႔ အကိုႀကီးေထာင္က်ခံနီရေရအျပင္ သြားက်ိဳးေအာင္၊ ရုပ္ပ်က္ေအာင္ႏွိပ္စက္ခံရစြာကိုၾကည့္။ အကိုႀကီးမာ အမွားတခုေလ့မဟိ။ သာမာန္အရပ္သားတေယာက္ရာျဖစ္ေတ။ ေယေကေလ့သြင့္ က်ဴးေက်ာ္အုပ္ခ်ဳပ္နီသူ ဗမာစစ္အာဏာသွ်င္ရို႔ အကိုႀကီးကို ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈနန္႔ စြဲခ်က္တင္ၿပီးေက ေထာင္ထဲထည့္ထားစြာေရ တရားဓမၼက်ယင့္လား။ ဓမၼဓိဌံက်ယင့္လား။ မတရားသတ္သတ္ အႏိုင္က်င့္နီစြာ မဟုတ္လား။ မင္း ေသေသခ်ာခ်ာစိမ္းစားၾကည့္ေက သေဘာေပါက္နားလည္လိမ့္ေမ။ ေဒေလာက္ဆိုေက မိဖႏွစ္ပါးရို႔ကိုထားေရ မင္းအဃတ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္လားလိမ့္ေမ။ မိဘႏွစ္ပါးရို႔အား သေဘာေပါက္နားလည္လာလိမ့္ေမလို႔ ေမွ်ာ္လင္းယင္း မိဘရို႔မကုန္မခန္းႏိုင္ေရ အနႏၵေမတၱာ အခ်စ္သမုဒၵရာကို ခူးခပ္ေသာက္သံုးႏိုင္ပါစီ။
မင္း…..အကိုႀကီး
ဦးေက်ာ္သိန္း
စစ္ေတြေထာင္
ေအာင္ေက်ာ္သိန္း သူအကိုယ္ႀကီးစာကိုဖတ္ၿပီး နဖူးျပင္လက္တင္လ်က္ အိပ္ရာထက္၌ လဲေလ်ာင္လိုက္၏။ မည္သည့္ေျပာဆိုေ၀ဖန္မႈတခုမွ ထြက္မလာဘဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ အေတြးနယ္ခ်ဲနီဟန္ေပၚ၏။
“အေ၀…..ေအာင္ေက်ာ္သိန္း..ဇာစိုင္းစားနီေလမင္း။ အစိုင္းစားႀကီးေက ရူးရာရူးလားလိမ့္ေမ။ အိပ္ဖိ။” အတူအိပ္နီေရ သူငယ္ခ်င္း ေစာေစာအိပ္ရန္ အားတိုက္လိုက္၏။
“အိပ္လို႔မရေ၀” ေအာင္ေက်ာ္သိန္း သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။
“ဇာေလ မင္းအကိုအၾကာင္းကို စိုင္စားနီလာ”
“အံု အကိုႀကီးနန္႔၊ ညီေခ်၊ ညီမေခ်ရို႔ကိုပါ၊ မိမိနန္႔ဘာဘာကိုပါ အတြက္ေပၚေထာ”
“ေလာေလာစိုင္ မင္းအကိုႀကီး ေထာင္ကလြတ္ဖို႔ အေရးႀကီးေရ။ ရွိနီတေယာက္ေယာက္ကို အကူညီေတာင္းၾကည့္ပလင္။ ေစတနာနန္႔ အက်ိဳးေဆာင္ရွိနီႀကီးလွေဖၚသူကို အကူညီေတာင္ၾကည့္ ရႏိုင္ေရ။”
“မင္းေျပာစြာ ေကာင္းေရ။ နက္ဖန္ခါ ရွိနီလွေဖၚသူနန္႔ လားတြိကတ္ေမ။ မင္းပါလိုက္ပလင္” ေအာင္ေက်ာ္သိန္း အားရပါးေျပာလာ၏။
“အိုကယ္ ငါေလ့လိုက္ေမ။ ေကာင္းေကာင္း စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ပလိုက္” ေျပာၿပီး ေအာင္ေက်ာ္သိန္းသူငယ္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္လားခ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းတေယာက္ မ်က္စိၾကက္တက္နန္႔ တညာဥ့္လံုး အိပ္မေပ်ာ္။
“အေ၀း….ေအာင္ေက်ာ္သိန္း ထ..ထ။ မိုးလင္းနီပ်ာ..ထ….ထ…ထ..ထ။ ရွိနီဘက္ကိုလားကတ္ဖို႔။ အယင္…ထ။” ႏိႈးသံေၾကာင္း ေအာင္ေက်ာ္သိန္း အိပ္ရာမွၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ရန္ အိမ္ရွိသို႔ ဆင္းလာ၏။ စည္ပိုင္း၌ ရီမဟိေသာေၾကာင့္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း ရီဆိုင္ထမ္းကိုကိုင္ပ်ာ ရီးခပ္ထြက္လား၏။ တနားေလာက္ၾကာေသာအခါ ရီစည္ပိုင္းနားလ်က္ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း သာျခင္းဆိုသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။
တရပ္တနယ္……တတိုင္တျပည္ေရာက္…….ေအာက္မိရေရ……..မြီးမိခင္သို႔ေလ….. သားလွအခ်စ္ေခ်………အေဖၚသင္းကြဲ……...အသစ္နယ္ပယ္ထဲက…….. မိခင္အျပန္လမ္း……. မွန္ဆပ်ာတမ္းတ……လြမ္းလို႔ေမွ်ာ္ရေရ…………
ကံၾကမၼာ……..ဖန္လာေရစနစ္ဆိုး………..ဗိုလ္က်စိုးမိုး………အုပ္စိုးသူရို႔ေလ………. ျခံတြင္းက်ဴးေက်ာ္………က်ီးျဖဴရြာကိုဖ်က္ဆီး………..အမ်ိဳးျပဳန္ေအာင္ဖန္တီးလီကတ္ေတ….. ၾကြင္းက်န္ေရရခိုင္သား……… ေတာေခ်ာင္ေတာင္ၾကား………သားေခ်သမီးေခ်ရို႔ကို…… ပစ္ခြာပ်ာထြက္ၿပီး…………ရပ္၀ီးၿမီျခားကိုေလ……………
အခိုက္ၾကံဳေက………..ဆံုေရလီညႇင္း………….ခြန္းရွည္သတင္းပါး…………… မလိမၼာအထင္လြဲမွား………ေျပာမွားဆိုမွား………..ခြင့္လႊတ္စကား…….မွာၾကားလိုက္ေမ….. မြီးမိအမင္…ႏို႔ရည္သွ်င္သို႔ေလ……………………
ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအေဘာင္သွ်င္နန္႔ သူ၏သူငယ္ခ်င္း ျပက္ဦးခန္းမွ ေခ်ာင္းနားေထာင္နီၾကသည္။ ေဒါသႀကီးတတ္ေသာ၊ တစြပ္ထိုးေဂါင္းမာတတ္ေသာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္း၌ မ်က္ရည္ဟူသည္ သူအတြက္မဟုတ္ေသာ္လည္း သူ၏ပါးျပင္မ်ားသို႔ စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကိုသုတ္လ်က္ အထစ္အေငာ့မဟိ ထြက္က်လာေသာ သူ၏ခံစားခ်က္ ေတးသာျခင္းကို ဆက္ဆိုနီ၏။
“အို…ေအာင္ေက်ာ္သိန္း….ေအာင္ေက်ာ္သိန္း………နားလည္သေဘာေပါက္တတ္ပ်ာ။ မင္းမိဘ၊ ညီးအကိုေမာင္ႏွစ္မတိနန္႔ ျပန္ဆံုႏိုင္ကတ္ပါစီ……..ၿမီးေခ်။ အေဘာင္သွ်င္ ဆုေတာင္းပီးေရ…ေ၀။” အေဘာင္သွ်င္ ျပက္ဦးခန္းမွ ခိုးနားေထာင္နီယင္း ၀မ္းနည္းႀကီြကဲြနီေသာ ေအာင္ေက်ာ္သိန္းအား မိသားစုမ်ားႏွင့္ ျပန္ဆံုႏိုင္စီေၾကာင္း ေမာတၱာပႆိပို႔နီ၏။။
ခိုင္ျမသိန္း (ေခ်ာင္းသာႀကီး)
Dum Dum Central Jail, Kolkatta, India
15 September 2006
